EMMA.

27 februari in de bioscoop. Praat mee!

Voor alle algemene discussies over de boeken van Jane Austen
Gebruikersavatar
By Karin
#196
Dit lijkt me een hele leuke discussie! Hoeveel heeft Jane Austen met romantiek te maken? Lees wat Karenlee hieronder schrijft en geef je mening!
Karenlee schreef:

En omdat ik zo’n ouderwets, ‘hard-core’, Austen-trut ben, moet ik iets zeggen over jouw omschrijving van Austen als de ‘koningin van de onvervalste romantiek’. De ‘romantiek’ is, naar mijn mening, nooit waar Austen echt op wilde focussen of over schrijven. Ja, haar dames kregen altijd uiteindelijk de goede man, maar waar het vooral om ging is de reis die ze moesten maken om inzicht in zichzelf te krijgen om hem te verdienen. Elizabeth, die veels te bereid was om Mr Darcy te haten vanwege haar eigen (gekrenkte) trots en vooroordelen, Catherine, die haar sensatiebeluste fantasie bleef koesteren, Marianne, die haar emoties op een gevaarlijke manier liet gaan, Emma, die zich ging bemoeien in de liefdeslevens van anderen – ze moesten allemaal moeilijke lessen over zichzelf leren voordat ze het geluk konden vinden. Dat is natuurlijk minder het geval met Fanny, Elinor en Anne. Maar die moesten een ander gevecht voeren: vasthouden aan hen eigen moraal kompas in het gezicht van grote tegendruk. Dat hebben ze gedaan, en daarom konden ze uiteindelijk hun ware liefde voor zichzelf (terug)winnen.

Austen heeft, volgens mij, niet eens zo’n hoge dunk van ‘romantiek’ in het zin van passie en hartstocht. Als je je daarin gedachteloos laat storten kom je alleen in de problemen. Kijk eens naar Lydia, Eliza Brandon en, in mindere maat, Marianne. Nee, voor mij is Austen de koningin van de onvervalste inzicht - over het belang van inzicht krijgen in je eigen karakter, en die van anderen. In al haar boeken, steekt ze de draak met mensen die zichzelf heel wat vinden en laat op mooi, subtiele wijze zien wat hun ‘ware aarde’ is. Naar mijn mening is het niet per se de romantiek die Austen fascineerde en bezighield, maar de mensenkennis – hoe wij onszelf en anderen om de tuin (kunnen) leiden, bewust of onbewust. Zij was zowat de eerste vrouwelijke schrijver die dat gegeven en onderwerp aansneed, en dat deed ze op een zeer origineel en innemende manier. Daarom zijn haar boeken – twee honderd jaar na haar dood – nog steeds zo leuk en actueel. De aarde en natuur van ‘romantiek’ blijft veranderen door de eeuwen heen, maar het natuur van de mens nooit.
#203
Goede opmerking, Karenlee. Ik heb, toen ik het schreef, ook even stilgestaan bij het zinnetje over 'onvervalste romantiek', en eigenlijk om dezelfde reden als jij noemt. Jane Austen is zoveel meer dan dat. Waarom ik het heb laten staan? Toen ik heel wat jaartjes terug mijn eerste Jane Austen las (Pride and Prejudice) viel ik compleet voor de romantische setting, de heerlijke misverstanden en de geliefden die elkaar uiteindelijk toch krijgen. Pas later, toen ik het boek herlas en ik zelf wat ouder was, kreeg ik oog voor de scherpe observaties en - inderdaad- de mensenkennis. Dat haar boeken nu nog steeds zo goed leesbaar zijn, komt volgens mij door het feit dat haar beschrijving van mensen nu, bijna 200 jaar later, nog steeds van toepassing is.
Toch heb ik de romantiek benadrukt, omdat voor veel lezers de eerste reden is om Jane Austen te lezen. Het is de basis van de boeken: we lezen ze toch ook erg graag omdat het gewoon goed afloopt. Dat vind ik vaak het probleem met hedendaagse Nederlandse literatuur, waarin menselijke eigenschappen breed worden uitgemeten maar waarin het vooral niet leuk mag zijn. Jane Austen combineert inzicht met romantiek, waardoor haar boeken heerlijk zijn om te lezen en als je ze echt goed leest, je ook nog wat opsteekt van de menselijke natuur. Maar ik vermoed dat het veel lezers in eerste instantie toch gewoon om de romance gaat.
Maar misschien heb ik het helemaal verkeerd... iemand een reactie?
#205
Nee, je hebt het niet verkeerd. De punt die je maakt klopt helemaal. Ik kan me heel goed voorstellen dat het de romantiek is die veel mensen in de eerste instantie trekt. En er is helemaal niets mis mee. Zoals je zelf zei, "Pas later, toen ik het boek herlas en ik zelf wat ouder was, kreeg ik oog voor de scherpe observaties en - inderdaad- de mensenkennis." Er zijn een aantal 'lagen' in de werk van Austen. De romantiek is alleen maar de mooie, schitterende buitenkant. Je moet zelf wat volwassen ervaring met de wereld hebben voordat je de diepere aspect van haar boeken kan waarderen. Het zijn de twee dingen samen die haar werk zo leuk maakt. Zonder de romantiek, zou het te zwaar zijn, zonder haar scherp en humorvol oog voor menselijke gedrag zou het te oppervlakkig zijn.
#365
Ik denk dat, als het alleen puur de romantiek geweest was waar Jane Austen zich op had gefocused, het veel minder mensen zou hebben aangetrokken (en dan zou je het zeker geen tweede, derde, vierde keer etc. lezen). In eerste instantie zie je alleen de romantiek, maar de boeken blijft boeien door de andere ingredienten die door jullie genoemd zijn. Daarin heeft zij zich onderscheiden van een heleboel romans die niet de moeite waard zijn.
#27150
Ik zit met een aantal losse gedachten, die toch enigzins met elkaar te maken hebben.
Bij deze een poging om daar zelf orde in te scheppen.
Mooi moment ook, om weer eens een ouder topic uit het archief te halen, dat daar het meest voor geschikt is.

Eerste losse gedachte:
Zoals wel bekend denk ik, heb ik me het tweede gedeelte van dit jaar helemaal overgegeven aan mijn Korea-manie. Veel lezen over het land, dingen uitpluizen, en vooral :Series kijken.
Puur als vermaak, maar ook om bepaalde dagelijkse gewoontes en gebruiken beter te leren begrijpen.

In het Koreaanse Film-topic heb ik alleen series besproken die voor mij ver boven "soap" uitstijgen.
Maar ik heb ook wat series gezien die wel als "soap" gezien kunnen worden.

Eigenlijk heb ik het idee dat ik telkens een verfilming van een boek van Jane Austen aan het kijken ben.
Vooral Mansfield Park, Emma en P&P.

Tweede losse gedachte:
( Ik ben geen Vrijmetselaar, maar vind het wel interessant )
Al rondkijkend blijkt, dat veel Vrijmetselaar-loges wereldwijd een periodieke Jane Austen Tea hebben, of een Jane Austen Evening.
Het boek The Janeites, over soldaten in de Eerste Wereldoorlog, die steun vinden bij haar boeken, is al in dit forum besproken als ik me goed herinner.

Het waarom is me nog niet helemaal duidelijk.
Masons hebben het over de Grote Bouwmeester. Of ze nou Joods, Christelijk, of Boedist zijn maakt niet uit.

De wereld is gebouwd volgens de wetten van de Grote Bouwmeester, gebaseerd op de Reeks van Fibonacci
Mijn wiskundige kennis is te klein om dit helemaal te begrijpen, maar een vroegere collega uit mijn trein-verleden, die wiskunde studeerde, heeft dat een keer uit zitten tekenen.
Volgens die redenering moet alles wat groeit groeien volgens die reeks.
Lichamen en onderdelen daarvan, bloemen en planten: Alles groeit in de verhouding van de Gulden Snede, die een onderdeel van die reeks is.
Belangrijke oude gebouwen, zoals stadhuizen, kerken etc, zijn bijna altijd volgens die verhouding gebouwd.
Mozart's ( Jane Austen's tijd !) muziek heeft masonieke verhoudingen.
Volgens een van die bronnen gebruikte Jane Austen alles wat in haar vader's bibliotheek te vinden was. Boeken over astronomie, maar ook astrologie, wiskunde, kaballah, etc.
Volgens die bron liet Jane Austen de dramas in het leven van haar hoofdpersonen altijd op een Dinsdag beginnen.
Moeilijk na te gaan, maar de moeite waard om een keer na proberen te trekken
Logisch gezien moeten haar vader en haar broers Masons geweest zijn.
Het zou vreemd zijn als dat niet zo was.
Jane Austen kon als vrouw niet lid worden van een loge, maar had verder wel toegang tot alle wijsheid en kennis die in haar vader's bibliotheek opgeslagen was.
En met haar Genius was ze in staat om daar haar dingen mee te doen.

Heeft dat haar het inzicht gegeven, hoe het Menselijk Drama zo'n beetje in elkaar zit ?
De basisregels volgens welke de emoties van mannen en vrouwen op elkaar reageren ?
En hoe de mensen daar omheen op reageren ?
Heeft ze als weinig anderen een "universeel sociale dynamiek" zichtbaar gemaakt , die overal en altijd herkend wordt, zoals in Korea bijvoorbeeld ?

Is dat het, waarom ze in veel loges vereerd wordt ?
Om dat ze als "niet-ingewijde" het inzicht had dat veel "ingewijden" waarschijnlijk niet hadden ?
Ik denk van wel.
#27154
Een interessante gedachten, Henk. De Vrijmetselarij was inderdaad decennia lang een erg belangrijke 'ondergronds' beweging die wellicht veel meer invloed op de kunsten heeft heeft gehad dan we doorhebben. Maar zou een doorsnee plattelandse clergyman de mogelijkheid hebben gehad om daarbij betrokken te zijn? Jij vindt het 'logisch', maar ik dacht dat het echt iets van de grote steden was.

Maar ik ben het met je eens dat als de Gulden Snede - de exquis verhouding in de Reeks van Fibonacci - zich ergens in literatuur manifesteert (een interessante opmerking trouwens, ik heb het altijd als iets zichtbaars beschouwd) dan is het in de werk van Austen. Er is een gevoel van 'proportie' dat klopt gewoon als een bus. Ik heb net gisteravond weer de essay van Virginia Woolf in "A Truth Universally Acknowledged: 33 Reasons We Read Jane Austen" weer gelezen. En haar invalshoek heeft veel rakvlakken. "There is no tragedy, and no heroism.... Yet for some reason... a little scene is moving out of all proportion to its surface". And "What she offers is, apparently, a trifle, yet is composed of something that expands in the reader's mind and endows scenes which are outwardly trivial with the most enduring form of life. Always the stress is laid upon character."

Het zou me niets verbazen als de Fibonacci reeks ook van toepassing is op wat wij als 'groot' literatuur zien. Het is verbonden met zowel alle leven op aarde. Maar hoe zie of toets je dat? Het is een wiskundige model dat makkelijk te zien is in planten en architectuur - maar literatuur? Een interessante gedachte/puzzel.
#27155
Hier is iemand die de vergelijking maakt tussen het schrijven van Jane Austen en het bouwen.
Notabene naar aanleiding van de discussie of Jane Austen's werk geredigeerd is door anderen.

" What's remarkable about Austen is the way that artistry shows up even in those ragged manuscripts. The punctuation may look slapdash or peculiar to modern eyes, but those complex sentence structures are always already there. You can repunctuate them according to the modern system without changing a word of the text, rearranging the commas and dashes and dropping in a semicolon whenever you come to an appropriate seam in the writing. You think of those masons of old who could cut stone blocks so cleanly and precisely that they fit together perfectly. Once the blocks were placed, it didn't really matter who came by afterward to finish them off with a trowel."

Artikel

Niet genoeg op TV of Netflix om de Kerstmaand door[…]

Wij zijn bij episode 3 nu. Aangename , sfeervolle […]

Voor mij ook prima! Misschien ook leuk voor Mari[…]

In de avond is er altijd nog even een uurtje over […]

Bezoek JaneAusten.nl voor het laatste nieuws!