( Pas bij bevestigen van dit bericht zag ik hoe lang het geworden was. Nachtdienst...)
Praat met de gemiddelde persoon om je heen over het Britse eten, en je krijgt allerlei misere over je heen. Jammer, denk je dan, ze weten niet beter.
Is het dan allemaal zo goed ? Ja en nee.
Als je Mr. Collins in P&P ziet smekken en proppen krijg je niet het idee dat het eten vies is.
Hoeft ook niet.
Bij deze wat persoonlijke gedachten, over hoe wij naar het Britse eten kijken zonder roze brilletje.
Vanaf de periode waar ik over kan oordelen, is het erg vooruit gegaan met het eten overal.
We hebben in het verleden genoeg door kleinere steden gelopen, in de hoop dat we ergens een Italiaan konden vinden met fatsoenlijk eten.
Zelfs een fabrieks- beef pie kan lekker zijn, om maar wat te noemen. Maar niet als hij al een paar uur in een warmkast heeft liggen uit te drogen.
London was een verhaal apart. Daar was alles te krijgen.
De pizzaketen Pizzaland was al over de hele stad verspreid, toen de eerste pizzeria in Amsterdam geopend werd. In de Watergraafsmeer, als ik me goed herinner, in 1975. Ik had toen vrienden daar na mijn militaire dienst.
London liep altijd voorop met trends, die pas een paar jaar later naar Nederland kwamen.
Frankrijk is het eetland in de wereld. In de hypermarches volle muren met tientallen soorten Brie en Camembert, daarnaast honderden andere soorten kaas. Dat kan ons in een prettige soort van euforie brengen. De tomaten, het fruit, ga zo maar door.
Maar toch hebben we vele hoogtepunten in Groot Brittanie beleefd.
Van die kleine lunchrooms, soms verstopt in een antquariaat of meubelwinkel. Drie tafels misschien maar. De allerlekkerste tomatensoep, een salade zoals je nog nooit gegeten hebt.
Homemade pies, een echte Cornish pasty enzovoort.
In een snackbar in de Yorkshire Dales: De lekkerste worst die we ooit gegeten hebben. Een Lincolnshire sausage door een lokale slager gemaakt.
Twee jaar geleden waren we een week in Pickering. Toevallig was in York de jaarlijkse foodfair aan de gang. "The nearest thing to Heaven !"
Je vraagt je af waarom het ze niet lukt hun produkten beter te verkopen op het continent.
Trouwens, toen Mark's & Spencer nog in Amsterdam zat, was dit een erg populaire zaak vanwege al die lekkere sandwiches en typisch Britse lekkernijen. Ook bij de mensen die verder niets met de UK hadden.
Toch een opmerking.
We zijn een beetje tot de conclusie gekomen, dat de aloude klassenmaatschappij die de UK nog steeds is, erg zichtbaar wordt in de eetcultuur.
Ook in 2008 waren we een week in Hastings, voor het eerst sinds jaren.
Bij uitstek een labor-bestemming. We hadden betere herinneringen.
De een na de andere frites & burger-tent. Alleen in het kleine centrum wat andere mogelijkheden, en ...een zeer goede Italiaan met zeer lekkere salads en pizzas.
Hoewel we zelf niet het perfekte gewicht hebben, voelden we ons niet te dik in Hastings.
De Britten zijn het dikst van Europa op dit moment.
Jamie Oliver's doelgroep is in veel plaatsen langs de kust goed vertegenwoordigd.
Over het binge-drinking zullen we het niet hebben: Nederlanders zijn op dit moment de grootste drinkers.
We zijn toen ook naar een camping gereden, ongeveer 15 klm landinwaarts, na 6 jaar zelf niet meer te kamperen. Daar kwam de openbaring.
Duidelijke middenstands-gezinnen; kinderen die echt aan het spelen waren en een goed figuur hadden. Fietsen bij de auto etc.
In Mei New Forest: We zullen Bournemouth een keer bezoeken, maar voor de rest land inwaarts blijven.
Kijken of dat zaakje met die heerlijke steak & kidney pie er nog is in Salisbury
