EMMA.

27 februari in de bioscoop. Praat mee!

Alles over onze vakanties, met veel goede reistips!
#18970
Bedankt , Maria en...wederzijds !
Ik heb dit topic niet alleen voor mezelf bedoeld, hoewel het er wel op lijkt.
Ik heb je fotos bewonderd in het Cafe. ( Ze kwamen later wel goed binnen )
Persoonlijk blijf ik voorstander van een apart vakantie-topic, door jezelf gestart of in een neutraal vakantie-topic ergens, voor vakantiebelevenissen en fotos.
Makkelijker terug te zien, in het Cafe gaan ze toch gauw verloren denk ik.

----------------------------------------------------------------------------------------------

Vanaf 1982, het jaar dat we samen kwamen tot 1985 hebben we nog enkele reizen gemaakt richting Engeland, maar ook naar Joegoslavie en Frankrijk.
Ik werkte nog steeds op die internationale treinen, en was in de seizoenen vaak een paar dagen weg.
Veel overuren altijd na het seizoen, die werden niet uitbetaald, maar moesten opgemaakt worden.
Tussen de seizoenen in op de binnenlandse treinen werken, en als ik zin had belde ik op dat ik even drie weken wegwilde.
Erg veel vrijheid, maar we verdienden een behoorlijk gedeelte van ons salaris op de trein door commissie, fooi etc. Niet werken betekende minder salaris.
In 1985 hebben we nog een paar dagen in York doorgebracht, maar we waren ook begonnen met sparen.
Amsterdam was erg leuk om te wonen, maar we waren allebei teveel aan meer frisse lucht gewend.
Echte provinciaaltjes !
Totaal 4 1/2 jaar gewoond.

Na ons appartement verkocht te hebben zijn we met een tussenstop van een jaar in Zaandam in Purmerend terecht gekomen.
Van 1985 tot 1993 zijn we niet meer naar Groot Brittanie geweest.
Mijn vrouw was nieuwsgierig geworden naar de Canadese tak van haar familie, ze had haar oom die daar woonde een enkele keer gezien in Nederland, en kon daar goed mee opschieten.
In 1989 vlogen we voor het eerst naar Toronto.
Of beter, ik heb gelopen. Onze zoon was 1 1/2, hij kon net goed lopen.
En lopen zouden we, bijna 7 uur lang !
In een bijna lege DC10 hadden we alle ruimte, we liepen niemand in de weg.

Canada lijkt een zijsprong, maar dat was het niet.
De oom is helaas al een paar jaar dood, maar zijn vrouw leeft nog, hoewel ze wat dement aan het worden is.
Zij kwam uit Glasgow, en veel van hun kennissen hadden een Schotse of Engelse achtergrond.
Zij heeft nog steeds dat prachtige Glasgow -accent.
De oom was volop Canadees geworden, hij had geen behoefte aan contact met de Nederlandse clans in de omgeving. ( Die zijn nogal van de "preciezen" ).

Er zijn zeer interessante monumenten rond Toronto, zoals Dundurn Castle in Hamilton, die herinneren aan de band met "The Grey Old Mother in the Northern Seas", oftwel the United Kingdom.

Je wordt daar in sfeer ontvangen, iedereen loopt in kostuum en gedraagt zich zoals dat in de periode 1835-1865 de norm was in de betere kringen met een Britse achtergrond.
Met veel humor.
In de keuken zijn mensen aan het werk met een Iers accent, als je er binnenkomt wordt je gevraagd wat je komt brengen. "Are you delivering any goods ? "
Nooit is het verschil zo goed uitgelegd tussen Upstairs en Downstair als daar.
We zijn dat vaker tegengekomen trouwens in Canada, die natuurgetrouwe "re-enacting" .
Veel van die mensen in Dundurn Castle zijn professionals, of studerende, in the theaterwereld van Toronto en Stratford-Ontario.

Samenvattting van de periode 1975-1985 in Groot Brittanie:
We hebben nooit echte rot-vakanties gehad in andere landen of in GB.
Soms wat regen, of te lang op een plek zitten, want we hadden nog geen auto.
Met m'n werk kwam ik heel veel aan de Zuidkust van Frankrijk en in de bergen van Oostenrijk.
Ook zelf hebben we trips die kanten opgemaakt.
Hogere bergen, lekker eten, beter klimaat : Het zal allemaal wel.
Maar heimwee zoals naar Groot Brittanie en Canada hebben we voor geen ander land.
Raar, maar waar.


Met wat kanttekeningen: ( Bummer !)

Ik was pas 21 toen ik in Harrogate werkte, 22 in Basingstoke.
Als de scholieren en studenten op bepaalde tijden massaal door de stations trokken zag dat er stralend uit. Allemaal in uniform, en gezond.
De economie stortte na 1975 echt in.
Hele straten dichtgetimmerd in de woonwijken, veel armoede werd zichtbaar overal.
Weinig horeca, en wat er was was gewoon slecht. Alleen in de populaire steden bleef het nog een beetje op peil.
Standaard werd voor ons om in kleinere steden eerst een Italiaan ergens te zoeken.
Of om in de echte heel dure zaken te gaan eten.
Heel lekker,maar een gewone middenklasse zaak was moeilijk te vinden vaak.
Of down-bottom: We hebben de lekkerste sausages in zaken gegeten waar de zwervers ook zaten.

De klasse-maatschappij die GB altijd al geweest is werd duidelijker.
Na een week of twee GB was het eerste wat we elke keer zeiden bij terugkomst: Wat zien de mensen, en vooral de jeugd er goed uit in Nederland !
Ook de diepe armoede zoals we die hier en daar gezien hebben zijn we in Nederland nog steeds niet tegen gekomen.

Vanaf 1993 was er weer een kentering te voelen.
Maar er is een zekere onderlaag die daar niets aan gehad heeft. Dat is in andere landen ook zo, maar in GB wat sterker.
Als je het over Groot Brittanie hebt, in onze opinie, moet je kiezen welk Groot Brittanie.
Wild feesten, binge-drinking ? Dan moet je "daar" gaan.
"Good old England" ? Dan kun je beter "daar" gaan.

Nieuwe trends en hypes waren altijd sneller zichtbaar in Engeland. Nog steeds denk ik.
( Volgens een oudere Veronica-gids vorig jaar is "de trend" vaak nog steeds Amerika>Engeland>Nederland. Een tijd later gaan de andere landen meedoen. Discussie hierover ? :))
Maar ze waaien ook weer sneller weg.
Gelukkig zijn nu overal wel al lang weer die unieke lunch- en tearooms en restaurants voor homemade-food. Zoals Tandoori !

Niets meer te klagen !
#18994
Na 1992:
Mijn vrouw had nooit gekampeerd, ikzelf voor het laatst met mijn ouders op 14 jarige leeftijd.
Zon-vakanties, resorts etc: Niets voor ons.

Ieder haar of zijn eigen smaak:
We zijn een keer naar Center Parks geweest rond 1990.
We hadden het al niet naar ons zin.
Halverwege de week kregen we bezoek van familie.
Toen die weer weggingen hadden we het idee dat we achtergelaten werden in een inrichting.
Wij zijn niets bijzonders, maar het volk waar we tussen zaten was gewoonweg heel stom.
Kwestie van "wrong time, wrong place " waarschijnlijk, niet representatief voor een normaal weekje Center Parks geloof ik echt.
Maar er zijn grenzen.We zijn eerder weggegaan.

Vouwwagen gekocht in 1993.
In een probeer-weekend in Limburg is die platgestormd.
Verzekering dekte de schade.

in de zomer met de vrachtboot van Stena naar Harwich gevaren, dat scheelde een hoop geld.
Dat arrangement bestaat nog voor caravans en trailers, maar nu is het met de gewone ferry.
De vrachtboot: Hoofdzakelijk vrachtwagen-chauffeurs, die mochten eerst eten, daarna de paar gewone gezinnen.
Geen bezwaar, die chauffeurs moeten hun rust hebben.
Het eten: Een echte keuken waar echte koks stonden te bakken en te koken.
Ik heb op die boot de allerlekkerste chicken-curry ooit gegeten. Zelfs in een echte Engelse Tandoori nooit zo lekker gehad.

Aankomst was om 2.00 in de nacht.
Lekker op weg naar het Noorden, maar voor Colchester bleek de benzine-toevoer niet meer goed te werken in onze LPG-auto.
En LPG is slecht te krijgen in Engeland.
Met de laatste druppels benzine en LPG hebben we York bereikt.
De garage constateerde een verkeerde aansluiting, foutje van de garage die de "broodnodige vakantie-beurt" gedaan had.
Leuke twee dagen in een hotel in York, maar we gingen kamperen...

We zijn op de bonnefooi op een camping bij Leyburn terechtgekomen.
De "Akebar"-camping.
Grote maar gemoedelijke camping met mooie wandelingen naar het zwembad, restaurant etc.
Overal uitzicht op de heuvels.
Meeste mensen uit NewCastle.
De eerste twee dagen gingen nog,maar toen is het gaan stormregenen, en dat bleef.
We zijn de nieuwsberichten gaan volgen. Via Noord Wales terug naar Ashbourn, maar het bleef gieten.
Terug naar East Anglia, waar we nog een paar dagen aan de kust gestaan hebben.
Het bleef stormen en koud. We zijn een dag of vier eerder naar huis gegaan.
Tot vermaak van familie en kennissen.
"Nooit meer kamperen zeker ? Volgend jaar naar Spanje "
Ze kregen geen gelijk, we hebben doorgezet. Dit was eigenlijk onze enige echte regenvakantie ooit.

In Leyburn zijn we nog diverse keren teruggeweest, als tussenstop van en naar Schotland.
Leyburn is een leuk klein plaatsje. Er zit nog steeds een "Mrs. Pumphries Tearoom ".
"Crawford" is een naam die afstamt van hoge Schotse adel.
Veel landerijen in Yorkshire behoren aan de Crawfords.
Alles in Mrs. Pumphries Tearoom komt van de eigen Crawford's boerderijen.
Van het brood tot en met het ijs, alle groente en vlees, het is allemaal Crawford.
De naam kom je overal tegen in de Engels-sprekende wereld,vooral met betrekking tot bakkerijen, supermarkten etc. Een grote familie !
Mrs. Pumphries Tearoom is zo'n zaak waar je graag iedereen naar toe zou willen sleuren, die zegt dat je in GB niet lekker kunt eten.

Dit was onze eerste auto-trip.
In zekere zin ben ik voorstander van openbaar vervoer. Maar met de auto kom je toch echt op plekken waar geen bus of trein komt.
Met de trein zaten we toch altijd een beetje vast in een stad.
Nu ging er een nieuwe wereld voor ons open: The Country-side !
De armoede zoals ik in het vorige bericht had beschreven ging aan de Country-side een beetje voorbij.
We zijn sinds die tijd de grote steden gaan mijden.
York, Salisbury, Canterbury etc: Groot genoeg voor ons !

Net als in Nederland is het leuk om een keer een grote stad te bezoeken, maar we verlangen al gauw weer naar de open ruimtes.
Echte provincialen zijn wij :)
#19053
Nog maar even een paar herinneringen aan London, door de jaren heen, niet in chronologische volgorde.

Hoewel we uiteindelijk liever een beetje buiten de grote stad wonen, hebben we toch prettige jaren beleefd in Amsterdam.
Al gauw leef je in je eigen buurtje, ken je de lokale winkeliers en de mensen op de markt.
Dat is in elke grote stad zo denk ik, het dorpse karakter van sommige wijken heeft z'n charme.
Een oude kennis van mijn vrouw woont al 20 jaar in Manhattan, en vertelt hetzelfde.
In Woodgreen was er het favoriete Indiaase winkeltje, een simpel maar lekker eetzaakje waar ik meestal zat na een vroege dienst.
Vaste klanten en bediening.
Alexandra Palace op de heuvel heeft een groot terras.
Uitzicht op de sportvelden op de heuvels, nooit te stil of te druk, altijd gezellig.
" Far away from the maddening crowds."

Een eenvoudige lunchroom tegenover de enorme bus-remise waar alle bussen uit de Noordelijke wijken kwamen.
Met een paar formica-tafels en een zeer chagrijnige Italiaanse eigenares.
Maar volgens mijn herinnering nog steeds de lekkerste bacon en sausages die ik ooit gegeten had.
De kantine in de remise zal niet veel geweest zijn, want er zaten altijd veel buschauffeurs te eten.
Veel Ieren in de wijk.
Vlakbij het metro-station was een Ierse pub waar af en toe levende muziek was.
Ik had meestal geen tijd, maar jaren later kon ik me zelf voor m'n kop slaan: Want een van de bands die regelmatig optraden waren de Dubliners !
Ik wist nog niets van Ierse muziek toen.
ik kon zowel met de tube als met de gewone trein naar het centrum.
Als je op het perron van Woodgreen staat zie je dan een van de treinen op weg naar het verre Schotland voorbijrazen, op volle snelheid.
Erg prikkelend was dat altijd.

In het railway-hostel waar ik eerst woonde, in Willesden, was een railway-social-club met pub er naast.
We kregen eerst geen toegang omdat we geen social-security nummer hadden als tijdelijke inwoner.
Later kregen we dat wel.
De klassieke pub-indeling...
Aan de ene kant de saloon voor de mannen die net van hun werk komen, en een portje dart willen spelen of billiard.
Aan de andere kant de lounge, waar de dames en heren zaten in hun goede kleding.
De jongeren vanaf hun 16'de tot en met opa en oma, en alles er tussen in.
Elke avond weer.

Niet het echte "doordrinken", maar gewoon gezellig een gin-tonic of een lager & lime, en babbelen.
Echte kroegzoekers zijn we niet, maar een Engelse pub is toch wel gezellig meestal.
Op dit moment zijn er nog iets van 556 pubs die zich lid mogen noemen van een exclusieve vereniging. ( Ik kan de naam even niet vinden )
Voorwaarde is dat er 150 jaar niets veranderd mag zijn aan de inrichting, zelfs geen ander behang.
In dat geval hangt soms nog ergens een haakje, waar stropers en dieven aan opgehangen werden...
Een eventuele inwonende " ghost" kan ook geen kwaad.

In London.
Wij liepen een keer door de West End te scharrelen in een stille periode, ergens in de winter.
Weinig toeristen, London voor de Londonaars.
Heerlijke momenten, net als in Amsterdam.
Ik zag een pub, en meende binnen allemaal katte-afbeeldingen te zien. Op vazen, gordijnen etc.
Niet dat ik helemaal katte-hysterisch ben, ( Ik vind ze wel leuk! ), maar een pub met een thema is altijd interessant.
We waren doorgelopen, maar omdat we niets anders konden vinden even, zijn we terug gegaan naar die pub.
Er stond zegge en schrijven 1 vaas inderdaad die de vorm van een kat had.
Verder niets wat aan een kat deed denken, zelfs geen echte.

Vanaf 1993 zijn we gaan kamperen. Ook hebben we een paar keer een huisje gehuurd met kennissen.
We zijn voor het eerst weer in London zelf geweest in 2004. Daarna nog 2 keer.
Daar zit een gat dus van 19 jaar !

"Well, you can't have it all"
#19215
Kamperen in Groot Brittanie.
Alles hieronder zal ook voor campings elders gelden, maar tenslotte hebben we meer ervaring met kamperen in Groot Brittanie dan in andere landen.

Mijn vrouw had nooit gekampeerd, maar in 1993 zijn we toch begonnen met een vouwwagen.
Die regen-vakantie is hierboven beschreven.
In 1994 met een heel oud "Chateautje" weer geprobeerd.
Een klein caravanetje getrokken door een auto die het net kon trekken.
Deze caravan hebben we 2 jaar gehad. Hij kreeg de bijnaam "Koelkast met voortent" omdat de andere caravans altijd groter waren.

Bij Harwich is een heel grote camping, waar je bijna voor niets kunt kamperen als je de ferry-ticket laat zien.
Niet helemaal onze stijl, maar we zijn er vaker geweest en kijken er met enige humor naar.
Tientallen stacaravans pal naast elkaar, zonder speelplek ertussen. Grote bingo-hal, entertainment a la de beginronde van Idols zullen we maar zeggen.
Hoog geblondeerde dames met veel cleavage en veel Onslows ( "Keeping up appearances "-TV-serie )
Veel friet en burgers, weinig sportieve activiteit. Zelfs niet bij de kinderen.
Dit soort massacampings vind je overal, maar ze zijn makkelijk te vermijden, indien gewenst.
Aan het eind van een vakantie is deze camping zeker leuk.
De mensen voor de ferry staan allemaal op een ruim veld bij elkaar, sommigen staan er een dag van tevoren.
Normaal zoeken we niet perse Medelanders op, maar aan het eind is het leuk om de verhalen van anderen te horen.

Op onze eerste dag terug op Engelse bodem zijn we direct doorgereden. Tussenstop in Andover. ( Stonehenge vlakbij )

Daarna een plek gevonden op de River Dart Country Park bij Ashburton.
10 klm landinwaarts vanaf Torquay, ook weer om de grootste drukte daar te ontlopen.
Dit was raak, vanaf dat moment waren we helemaal kampeerders.
De camping en bijbehorende Country Park wordt gerund onder toezicht van de National Trust.
Nog steeds is dit de allermooiste camping die we ooit gezien hebben ergens.
Alle voorzieningen zoals tennisbanen en zwembad zijn er, maar alles is met groot respect voor het landschap aangelegd.
Dat zie je vaker in Groot Brittanie.

De bijbehorende Manor is nu het hoofdkantoor, plus een appartement dat te huur is.
Achter de Manor het oude landgoed. In de 18'de en 19'e eeuw zijn daar bomen uit Amerika en Canada geplant. Sequoyas, Chedars en Maple trees in Engeland !
Beeldschoon.

Links van die camping begin direct een lange 25 % stijging, waarmee je in een keer in het Dartmoor National Park zit.
Ashburton is een klein plaatsje met alle nodige winkels, plus een traiteur vol met Britse specialiteiten.
"Bread & Beer"-tasting is een gebruik alleen maar in Ashburton. ( Ook eerder in dit topic beschreven)
In de zomer komen de leidende mannen van het plaatsje in Middeleeuws kostuum door de straten.
Compleet met trommelaars.
Bij elke bakker en pub wordt aangeklopt met "In the name of the Queen", en moet de bakker of pub een stuk brood geven, of een pint bier, om te testen.
Bij dit evenement hoort ook een braderie. Veel kleine kramen met zelfgebakken cake, ingemaakt fruit etc.
Zeer sfeervol.
Vanaf deze camping is heel Devon goed te bestrijken.
We zijn daar nog twee keer teruggeweest later, ook als tussenstop vanuit Cornwall.

In Schotland stonden we een week aan de voet van de Ben Nevis, Fort William.
36 Graden in Schotland !
We hadden enige ervaring met de mosquitos in Canada in de lente, maar die piepkleine muggen, "midgets " genaamd, waren net zo erg als je dicht bij het water stond.
Hele wolken, maar een beetje insmeren hielp wel.
Veel Spanjaarden die graag een koelere vakantie wilden hebben, met die reden naar Schotlland gekomen waren. Mis !
Daarna op weg naar de Faskally Park camping . Vlakbij Pitlochry in de Central Highlands.
100 klm op een smalle weg achter een vrachtwagen, zeer relaxed.
Als hij er door kon, konden wij dat ook.
Maar de chauffeur dacht dat wij haast hadden, en ging opzij om ons door te laten.
Dat was jammer, niet echt een ramp verder.

We volgden de borden Faskally Park.
De bosweg werd steeds smaller, totdat we aan het eind op een open plek kwamen.
Net zo groot als onze combinatie lang was.
Met 20 keer voorzichtig heen en weer steken zijn we daar weer uitgekomen.
De camping lag net wat verder....

Camping met 2 velden tegen een steile helling.
Het veld beneden voor de vaste mensen, boven voor de doortrekkers.

De voorpoten van de caravan moesten helemaal uitgedraaid worden met blokken eronder.
De achterkant van de caravan raakte net de grond.
Alle goed vastgezet zoals gewoonlijk.
Voor alle zekerheid de auto pal voor de caravan gezet, voor het geval dat.
Hielp niet, mijn vrouw droomde 's nachts dat we naar beneden rolden, over al die klein tentjes op het veld...

Voor de rest hebben we altijd met plezier gekampeerd, 10 jaar lang.
Eind 2002 moest de caravan weg door omstandigheden.
Toevallig bood een collega van mijn vrouw z'n gloednieuwe tent aan voor een klein bedrag omdat ze een caravan gekocht hadden.
We konden bijna drie jaar niet meer weg, maar het liep tenslotte goed af.
De eerste korte trips waren met het vliegtuig of met de ferry, in hotelletjes logerend.

In Hastings, 2006, beseften we dat we dat eigenlijk zat waren.
Niet zelf klungelen bij de tent, uit eten moeten gaan, we misten wat.

Vanaf Hastings zijn we toen richting Royal Turnbridge Wells gereden.
Halverwege zagen we een camping aangegeven.
Daar zijn we gaan kijken. Spelende kinderen met hun ouders, veel activiteit, om 11 uur in de ochtend.

We waren weer helemaal om.
Een lekker luxe hotel is voor een keer helemaal niet verkeerd.
Maar toch liever in onze eigen tent, die we dit jaar dus voor het eerst weer echt gebruikt hebben in The New Forest.
"Home Sweet Home "

Wens voor volgend jaar:
Het Ayr-gebied onder Glasgow, aan de kust.
Vanaf daar is heel Dumfries & Galloway goed te bereiken.
#19254
"My resistance is low "

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=iQBDN5s8IB0[/youtube]

"My resistance is low" wordt door veel mensen gezongen, dit is het origineel.
Ik kwam het vorige week weer tegen op YouTube.

Leuke herinneringen aan het jaar achter de bar in Euston-Station vanwege dit nummer.
Vanaf een uur of 9 's avonds druppelden de reizigers binnen voor de nachttreinen naar Schotland en Holyhead, voor de ferry naar Ierland.
Dan werd het erg gezellig, vooral de Ieren begonnen vaak spontaan te zingen, waarop iedereen meedeed.

Dit lied werd regelmatig gezongen, er werd bij gedanst op een manier die aan het "Regency"-dansen deed denken.
#19516
Geen eigen verhalen, maar iets wat bleef hangen van de week na het kijken van Great British Railway journeys.

"Port Sunlight"., aan de andere kant van de Mersey bij Liverpool was het allereerste echte tuindorp.
Gebouwd naar de ideeën van William Hesketh Lever, een schatrijke, keiharde zakenman, met filantropische gedachten.
Lever was rijk geworden met zeep. Later zou het bedrijf samen gaan met de Nederlanders van den Berg & Jurgens. Jurgen's vader had de in Frankrijk uitgevonden margarine verder ontwikkeld tot een commercieel succes. Samen werd dat dus Unilever.
Port Sunlight is genoemd naar de zeep Sunlight.

Port Sunlight heeft ook in Nederland model gestaan voor sociale woningbouw. Zoals tuindorp Oostzaan.
Elk arbeidersgezin moest zijn eigen tuintje hebben om groente te kunnen verbouwen.
En een badkamer voor de hygiene, met behulp van zeep :)

Ik ben er zelf nooit geweest, maar Port Sunlight moet nog steeds zeer goed onderhouden zijn.
#19882
Naar aanleiding van het geregel van de dagtochtjes in het Jane Austen Festival-topic moest ik terug denken aan de zomervakantie van afgelopen zomer. En omdat dat toch zo véél interessanter is dan ANW (Who ever invented that? :^)) hier wat foto's van vorig jaar.
Ik ben toen twee keer naar Engeland geweest, één keer in mei met school. (Een uitwisseling met een Engelse school (een voordeel van tto ieder jaar een excursie naar Engeland), zo'n privéschool op het platteland aan de kust in East Anglia. We zijn toen naar Cambridge, Norwich etc. geweest.)
In de zomervakantie nog een keer met m'n ouders, we zijn toen rondgereden van in het zuiden van Engeland en uiteindelijk naar London (Hastings - Salisbury - Stonhenge - Lacock - Oxford - London).
Maar in ieder geval, ik ging dus foto's posten. Ik zal er een paar neerzetten van Lacock, want daardoor moest ik weer terugdenken aan de vakantie.
Lacock - 'Het huis van Harry Potter'
Lacock - 'Het huis van Harry Potter'
Harry Potter huis @ Lacock.jpg (59.95 KiB) 393 keer bekeken
Lacock - Abbey
Lacock - Abbey
158.JPG (195.92 KiB) 393 keer bekeken
Lacock Village.jpg
Lacock Village.jpg (35.14 KiB) 393 keer bekeken
@Odette - Bedoel je toevallig die tearoom vlakbij de kerk de ... *zoekt in foto's naar de naam* King John's Hunting Lodge? (Waar je op de laatste foto dat bordje van kunt zien? Daar hebben wij toen ook wat gedronken namelijk.

Als ik de 'echt' vakantie heb (=volgende week woensdag na laatste toets), zal ik kijken of ik nog meer leuke foto's van die vakantie kan vinden.
#22409
Tijdens mijn nachtdiensten op Schiphol zie ik vaak dezelfde gezichten.
Stewardessen, bewaking, taxi-chauffeurs en verder alles wat op Schiphol werkt en honger heeft of tabak moet hebben.
Helemaal niet druk, eigenlijk best wel gezellig.

Van de "taxi"-chauffeurs zijn de meesten chauffeurs met alleen besproken ritten, vaak met vaste klanten.
Wel blauwe nummerplaat, geen taxi-bordje bovenop.

Een daarvan zie ik bijna altijd, in de 6 1/2 jaar dat ik daar werk.
Hij is zo'n 55 jaar.
Pas een paar weken geleden kwam ik er achter dat hij helemaal Schotland-gek is, vanaf zijn kindsjaren.
Z'n opa had in Indonesie gevochten, ("Politionele Acties" in 1946 ).
Die had zo'n hekel gekregen aan z'n vaderland, dat hij er nooit meer een voet wilde zetten.
Neergestreken in de buurt van Oban, en daar altijd gebleven.

Het huis is niet meer van de familie, de chauffeur heeft er zelf nog jaren een cottage gehad.
Nu niet meer, maar hij gaat nog graag die richting heen met z'n vrouw

We kregen het over de hoge B&B-prijzen tegenwoordig.
Ik had daar in de zomer in het UK-forum op Trip-advisor een topic over geplaatst.
Daar kwamen wat reacties op, vanuit heel Groot Brittanie.
Vooral eigenaars van een B&B.
Punt is, dat de Tourist Boards een bepaalde standaard eisen, voordat een bedrijf in een gids of op een site opgenomen wordt.
Elk jaar nieuw beddengoed, gordijnen etc.
Dat kost wat
Op zich is die kwaliteits-bewaking goed natuurlijk.

Maar, en daar was de chauffeur het helemaal mee eens: Het heeft het karakter van het begrip B&B om zeep geholpen.
Origineel was het toch dat vriendelijke omaatje, dat nog een kamer of twee overhad, en dat verhuurde voor een luttele 5 pond. Ook om wat gezelligheid te hebben.
5 pond is belachelijk in deze tijd, maar rond de 25 pond is meer redelijk.

Gemiddeld zit je nu toch rond de 40 pond per persoon, 80 met z'n tweeen !
De chauffeur heeft een uitschieter gezien van 140.
Daar zit je voor in een hotel.
Maar een B&B heeft veel meer persoonlijkheid.
(De Travelodge-keten heeft aanbiedingen vanaf 19 pond, maar dan zit je op een industrie-terrein met een beetje geluk )
De chauffeur toert nog wel elk jaar een keer in Schotland.
Volgens hem zijn die "vriendelijke oude omaatjes" er nog wel degelijk.
Alleen, ze staat niet in de gidsen, en zitten ook niet op internet.
Je moet echt even zoeken naar de vertrouwde bordjes "Bed % Breakfast" in een gewone straat.
Soortgelijke reacties op mijn bericht in dat TA-forum.

Onze middelen zijn een beetje beperkt nu, dus zijn we huiverig om weer op de bonnefooi rond te gaan reizen.
Maar het zijn wel de leukste reizen.
Op kamperen na, dan :)

In de avond is er altijd nog even een uurtje over […]

Emma dvd

De dvd heb ik aangeschaft en deze is geweldig. Dit[…]

Social Media Campaign

Misschien worden je wensen vervuld: https://www.ja[…]

Waar draait EMMA.?

"Emma" draait in Pathé Tuschinski[…]

Bezoek JaneAusten.nl voor het laatste nieuws!