EMMA.

27 februari in de bioscoop. Praat mee!

Alles over onze vakanties, met veel goede reistips!
#18882
Zomaar wat herinneringen uit de oude doos . ( " Memories from the Old Box ": klinkt niet :))
Om het leesbaar te houden zal ik niet al te lange stukken posten.
Ik heb de komende week nog niet veel anders te doen dan me bezig te houden, ik hoop dat hier geen bezwaar tegen is.

M'n allereerste horeca-baantje in het stations-buffet van Harrogate.
Ik woonde toen in een railway-hostel in Leeds, waar conducteurs en machinisten van de lange-afstandstreinen overnachtten.
Een joviale landlord, die heerlijk kon koken. Pas toen ben ik garden-peas echt lekker gaan vinden, ik vind ze nog steeds veel lekkerder dan gewone doperwten. En lamb-chop met mint-sauce !
Op een vrije Zondag even naar de tobacconist op de hoek voor een krantje en sigaretten.
Ik rookte toen nog.
Schillenboer, vuilophaal en andere lokale zaken: Met paard en wagen nog, in de '70's !

Elke dag op en neer met het boemeltje tussen Leeds en Harrogate.
Ik heb die trein nooit meer genomen daarna, wat eigenlijk jammer is.
De trein gaat door een diepe vallei. Wanneer de trein omlaag gaat zet de machinist de motor uit.
Halverwege de helling omhoog zet hij hem weer aan.
Je kunt vaak door de cabine-ruit naar voren kijken in die boemeltjes.
Prachtig uitzicht was dat.
Het railway-hostel stond in een afbraak-wijk en zal er nu niet meer staan.
Een hele wijk met lege, half-gesloopte gebouwen. Gebouwd met die typisch vuurrode Engelse bakstenen die je in Noord Engeland vaker ziet.
Veel bomen groeiden al door de ramen heen. Die wijk was zichtbaar vanuit de trein, en gaf een prachtig, surrealistisch beeld, met al die groen en rood contrasten.

Ik heb daar drie maanden gewerkt, en net toen ik heel erg verliefd begon te worden op m'n Franse collegaatje in Harrogate werd ik overgeplaatst naar London.
Laatst gewijzigd door Henk op 03 jun 2010 15:41, 1 keer totaal gewijzigd.
#18885
Na Harrogate: London !

Mijn werk was in King's Cross, in een a'la carte sandwich & salad-zaak met bediening.
Zonder enige ervaring stond ik opeens 's ochtends kippen te fileren, eieren te koken en te pellen, daarna razendsnel en urenlang sandwiches en salads maken.
De eerste weken pleisters om alle vingers, daarna ging het beter.
Overal tuin-kers overheen. Ik ben er nog gek op.

Tijdens de pauzes even op het perron zitten, en die prachtige treinen bewonderen die klaar stonden voor Inverness, Edinburg en York, met namen als "The Flying Scotchman" .
Mensen die al zaten te lunchen in "the diner".
( Harry Potter's perron 9 3/4 is in King's Cross )

Ik woonde toen in een gigantisch railway-hostel in Willesden. Ongeveer 300 kamers waar precies een bed en een stoel in pasten. Een ingebouwde kast en een plank aan de muur. Er liep een buis door de kamer bedoeld als verwarming, maar warm werd het er nooit in de winter.
Hoofdzakelijk voor machinisten en conducteurs, maar er woonden ook veel mannetjes die een baan hadden op het grote emplacement waar het hostel op stond. Schoonmaak, bewaking etc.
Die mannetjes woonden er echt, sommigen hadden in dat kamertje nog een fiets staan, extra meubels etc. Net nog geen zwervers.
Eten in een grote kantine, waar wel heel lief personeel stond.
Een grote TV in dezelfde kantine, die op de zender stond waar degene met de grootste mond hem wilde hebben.
Om 11 uur ging de kantine dicht, verplicht naar je kamer.
Ik heb daar echt vloeken geleerd, als al die mannetjes dronken uit de naastgelegen pub terug kwamen.
Daarna ook weer afgeleerd !
De wijk rondom het hostel was, en is waarschijnlijk nog steeds, een ghetto.
Waar je ook kijkt, alleen maar grote schoorstenen van fabrieken .
Energie-centrale, Wall's ( waar veel pies vandaan komen ), etc.
Het hostel zelf staat er al lang niet meer heb ik later vernomen.

Ik trok veel op met een Franse collega, een jongen uit Parijs.
Wij hebben een keer erg lekker gegeten in een Amerikaanse zaak, waar echte gitaren van bekende pop-artiesten hingen. Ik denk dat dat inderdaad de allereerste Hard Rock Cafe was, voordat het zo heette.
Het was er wel erg duur vonden we, ondanks de hippe uitstraling.
( Hard Rock Cafe's kennen we nu van Amsterdam en Toronto. Voor een good-old steak zeker niet verkeerd ! )

De eerste twee weken in London liep ik me suf om alle bekende dingen te gaan zien.
Daarna, zoals elke Londonaar doet: Je oogkleppen op en je eigen neus volgen, want er is zo gigantisch veel te doen.

Mijn Franse collega woonde ook in het hostel.
We hebben een keer de laatste trein gemist rechtstreeks naar Willesden, na een avondje uit.
We konden niet verder dan Baker Street.
Dat stuk moesten we dus lopen in de nacht.
Twee uur duurde dat. Tot onze verbazing hield de bebouwing op, en liepen we langs grasvelden met koeien. Even later begon de bebouwing weer, en liepen we weer in een stad.

London is groot en groots.
---------
ps: Thanks, Karin ! :)
#18904
Thanks, Odette :)

-------
De Harrogate-King's Cross periode heeft totaal 6 maanden geduurd, toen moest ik terug.
Ik woonde toen op kamers in Dordrecht, maar kon niet meer echt wennen.
En heimwee naar Engeland.

Ik ben na 2 maanden weer vertrokken.
Eerst kreeg ik een baan in de stations-restauratie van Woking.
Wonen gebeurde in het station van Basingstoke.
Boven het station was een groot appartement, waar de manageres en haar moeder woonde.
Ik had de hele keuken van de restauratie ter beschikking voor eigen gebruik.
Ik woonde al een paar jaar op kamers in Dordrecht, en was redelijk gewend voor mijn eigen eten te zorgen. ( In Dordrecht woonde ik in een huis met 5 andere jongeren, zoals een in een studentenhuis. Alleen niemand van ons studeerde )

De simpele gerechten die ik maakte, met veel salades, trokken behoorlijk de aandacht van mijn "landladies", want dat hadden ze nog nooit gezien. Terwijl ze een professionele keuken konden gebruiken.
Het werk was in Woking, waar ik in een klein buffet stond aan de kant van het busstation.
Daar vertrok de rechtstreekse bus naar Heathrow elk half uur, en had ik vaste klanten die elke week naar Amerika vlogen. Hoezo "reiskriebel "?
Af en toe moest ik ook in de gewone restauratie werken.
Zeer aardige manageres met een beeldschone dochter.
Maar manageres zelf kon amper meer door de deur vanwege extreme obese.
Ik mocht daar ook alles gebruiken in de keukens, maar deed dat nooit.
Dezelfde gebakken eieren bleven de koelkast in en uitgaan, dagen lang, met de bacon ernaast.
Voor de verkoop...

Verdere verslag zal ik hier niet over doen, maar het was...erg !

Deze periode duurde 4 maanden. Een beetje saai.
( Een keer in het verkeerde gedeelte gestapt in de laatste trein naar Basingstoke, na mijn werk. Die ging niet naar Basingstoke maar naar Reading. IJskoud Februari-nacht geen geld op zak. De nacht doorgebracht verstopt in het heren-toilet, helemaal in m'n jas gekropen )

Daarna kreeg ik opeens overplaatsing naar London, en kon toen aan de slag op Euston Station, achter de bar.
Dezelfde Franse jongen was er nog, die werkte nog steeds op King's Cross.
Binnen korte tijd hadden we een groep van 1 Italiaan, 1 Franse jongen, 3 Franse meisjes en mijzelf.
Met z'n zessen London beter verkennen, dit was een heerlijke tijd.
1975 was het jaar waarin dit speelt, een van de droogste zomers ooit in Engeland geregistreerd.
In de vrije weekenden naar het Hyde Park, zwemmen in de Serpentine.
Later kwam er nog een Joegoslavisch meisje bij.

Absoluut gevoel van vrijheid.

We verdienden heel weining, maar we konden wel bijna voor niets met de trein reizen.
Die reizen heb ik meestal alleen gemaakt, vanwege de verschillende roosters.
Niet verder geweest in die tijd dan het Isle of Wight.
Met 50 pond vertrekken, een B&B kostte in die tijd slechts 4 of 5 pond.
Ik rookte nog, dus het was precies uitrekenen wat ik kon eten in twee dagen tijd.
Maar wat een genot om ergens in April op een leeg strand van Shanklin (IoW ) te zitten, de hoteliers bezig te zien met opknappen voor de zomer !

Mijn huisvesting was toen in Woodgreen, bijna aan het eind van de Piccadilly-line in het Noorden.
Alexandra-palace vlakbij op een heuvel.
Heel gezellig, met mooi uitzicht over een gedeelte van London.
Ik huurde een kamer van een oudere Pakistaanse collega, getrouwd met een Duitse.
Hoe of wat heb ik nooit begrepen, maar ze waren nooit samen thuis.
Er hing een oudere foto van haar ergens: Een lief, aantrekkelijk Duits meisje.
Dat was ze zeker niet meer in de tijd dat ik daar woonde: Zeer chagrijnig, niet te genieten.
Altijd ruzie tussen die twee. Ik vermoed, of weet eigenlijk wel zeker, dat er ergens een droom uiteen gespat was.
Ik had 1 kookplaat en 2 steelpannetjes tot mijn beschikking. Geen koeling, ik kon niet in de keuken.
Maar ik kon meestal op Euston wat eten in de personeelskantine, niet een echt probleem.
Veel plezier had ik van de lokale buurtsuper, gerund door een Indiaase familie.

Op elk uur van de dag stonden ze klaar, en wisten de gekste dingen te regelen.
In die tijd zijn veel mensen uit de onrustige gebieden van India, Bangla Desh en Pakistan naar Engeland gekomen.
Veel van deze families zijn schatrijk geworden later.

Het werk op Euston:
Ik werkte achter de bar op concourse-level waar alles samen kwam.
Reizigers en zwervers.
In dat ene jaar net zoveel beleefd als in de 27 jaar dat ik op internationale treinen gewerkt heb.
Vechtpartijen, regelmatig bomalarm, voetbal-hooligans etc.
Om de beurt moest een van ons begeleid worden naar de (tube) trein na het werk, omdat er altijd wel weer wat gebeurde met agressieve klanten.
Resulterende in bedreigingen.

Ik was toen nog wat idealistischer dan nu, en had buiten het station, in de pauzes, nog wel eens een gesprek met zwervers (m/v),
Het verbaasde me hoe welsprekend veel waren, met een Oxford-accent waar je U tegen zei.
Dat idealisme ben ik wel wat kwijtgeraakt in de loop van de jaren, maar intrigerend blijft het.
Dit was nog niet de tijd van de harddrugs, mensen raakten gewoon de weg kwijt.

Vanaf Maart tot half October heeft het niet geregend in dat jaar.
Ik zat een brief te schrijven in mijn kamer toen het opeens begon te druppelen.
Iedereen kwam naar buiten: regen !

Binnen een paar weken begon het vriendengroepje uit elkaar te vallen.
De Engelse pond daalde van ongeveer 4 gulden naar 2.35.
De hele economie stortte toen volledig in.

De Franse meisjes waren al terug, de Italiaan kon als gids in Parijs gaan werken.
De Franse jongen hield het ook voor gezien.
In die tijd was ik ook bevriend geworden met een Ierse collega.
Die studeerde af, en kon aan de slag bij een krant in die periode.
Opeens was London weer erg groot, een beetje te groot eigenlijk.
Opnieuw een groepje opbouwen ?
Zoveel eenzamen zoals ik die ik in London rond heb zien rondsjokken, hardop pratend met zichzelf, heb ik in Amsterdam nooit gezien. Ik werd daar een beetje bang van.

Ik besloot dat het voor mij ook mooi genoeg geweest was.
Mijn vader was in dit jaar overleden, mijn moeder had geen bezwaar om weer even iemand in huis te hebben. ( Ik ben de jongste van 5 ).
Met de Ierse collega heb ik mijn laatste avond als "inwoner van London" doorgebracht.
In Ierse stijl: Guinness-and-a-chaser. De "chaser" is Jameson-whiskey.

Ik ben gentleman genoeg om niet op te gaan scheppen over drank-avonturen, zeker niet in een forum als dit. Maar ik kon die avond het Trafalgar-Square niet meer over steken in een rechte lijn van A naar B.
Ik heb daar echt alle letters van het alfabet voor nodig gehad.

Terug naar huis.
Na een paar weken zonder werk kwam ik bij Wagon Lits Treincatering terecht.
Dat bracht gelukkig weer het nodige reizen met zich mee.
Mijn eerste vakanties waren direct weer naar London, maar het was toch anders.
Ik was weer toerist, geen inwoner meer.

London is groot en groots.
Maar soms iets te groot...
#18952
Groot Brittanie revisited...

Het leven in Nederland was weer behoorlijk wat luxer dan in Engeland, nadat ik begin 1977 bij Wagon Lits begon.
Het eerste jaar drie keer terug naar London voor een korte trip, het jaar daarna weer, totdat personeelszaken opbelde dat ik geen vakantie-dagen meer had.
Geld ook niet meer, maar dat wist ik al.

Een jaar stug doorwerken. Ik kwam toen op de lange-afstandstreinen terecht naar Zuid Frankrijk en Oostenrijk. Verdiende een stuk beter, geen tijd om het op te maken, en erg veel overuren om vrij te nemen tussen de seizoenen in.

Ik heb toen een paar keer de 8-daagse Britrail Pass genomen. Die was in die tijd nog betaalbaar.
Opeens kon ik een hut veroorloven in de Hoek van Holland-Harwich ferry, in plaats van een slaapbank.

En een echte slaapcabine in de nachttreinen in Groot Brittanie.
Een echte single slaapcabine, met wasbak etc, kostte slechts iets van 25 pond.
Van Fort William naar Euston, ongeveer 9 uur duurde dat. En dan kon je in Euston lekker rustig aandoen, je mocht nog een uurtje blijven liggen zelfs. Nooit gedaan natuurlijk.
Een slaapcabine van Nederland naar bijvoorbeeld Nice, Munchen Kopenhagen etc, kostte in die tijd 150 gulden extra ! Nooit begrepen waarom dat zoveel meer kostte op het continent.
Van London weer door naar Exeter of Plymouth.
De langste treinverbinding was een trein van Plymouth in een keer via York naar Newcastle.
Speciaal voor de marine, maar iedereen mocht er in.

B&B nog steeds ongeveer 5 pond overal.
"Have you got a room for one night, please ?".
Eerlijk gezegd is de rit van London naar Leeds of York ietwat aan de saaie kant.
Daarboven wordt het mooier, vooral wanneer je Schotland in rijdt.
Naar het Zuiden is ook prachtig.

Van Glasgow naar Fort William is een heel mooie rit, met hoge bruggen, lange bochten etc.
Van Kyle of Lochals naar Inverness is de allermooiste rit die ik ooit gereden heb.
Die rit heb ik in het begin van dit topic beschreven, hij staat in veel reisgidsen.
Met 20 klm per uur langs de fjorden, uitzicht vanuit de restauratie met een glaasje wijn op tafel...
Af en toe gaat er een special-train, met alle luxe aan boord.
Van Inverness terug naar Edinburgh is ook mooi.

Ik heb deze reis een paar keer doorgerekend dit jaar. Je doet er drie dagen over, het treinkaartje alleen kost al 390 euro met z'n tweeen.
Te duur voor ons nu.

De laatste reizen die ik als single gemaakt heb zijn begin '80s met de fiets.
Ik roeide toen in Gorinchem, mijn conditie was top.
De eerste tocht van London naar Brighton, dan naar Ashford en terug naar London.
De tweede tocht was van Harwich naar Torquay, ongeveer 9 dagen.
Via Cambridge, boven Oxford langs weer naar beneden.
Hoe heerlijk was het om een drukke stad in te rijden, vooral aan de kusten, en een dag later weer de rust in.
Mijn banden waren versleten in Exeter.
Om een klapband te voorkomen wilde ik gaan repareren.
Aangebeld bij een boerderij. De garage ging open, waar een paar Mercedesen stonden.
En heel veel grote mandflessen met eigen gemaakte cider, leerde ik iets later.
De Lady of the House ging net even weg, haar echtgenoot kwam gezellig erbij staan, en liet me de ciders proeven. Die waren allemaal even lekker, vooral na de lange fietsrit, maar ik heb Torquay niet meer gehaald diezelfde dag.

Toevallig begon op de dag dat ik in Torquay aankwam de "Milk Race".
De Engelse variant van de Tour de France, van Torquay naar Schotland.
Deze tocht is een paar jaar geleden gestopt.
Ik trok bekijks met mijn loodzware Gazelle-met-trommelremmen tussen al die high-tech bikes.
Mijn band-maat was nergens te krijgen, maar ik was toch al van plan om vanaf daar terug te gaan met de trein.

Toch nog een sterk verhaal:

Ik had een kennisje in die tijd in Ashborn, waar ik tijdens de eerste fietstocht een nacht mee doorbracht aan de kust in Eastbourne.
Zwoele herfstlucht, uitzicht op zee vanuit de B&B.
Mijn fiets stond vast aan het hek met een ketting.
's Nachts werden we wakker van een hoop lawaai.

Een grote groep Angels met hun Harley's kwamen vergaderen precies voor het B&B.
Mijn fiets stond er middenin.
Ik ging er vanuit dat van mijn fiets niet veel meer over zou zijn , maar in de ochtend bleek er nog geen schrammetje bijgekomen te zijn.
Ik had de kaart op het stuur laten zitten zelfs, niets aan de hand.
Veel later heb ik me laten vertellen dat voor een Angel een "bike" een "bike" is, en daar blijf je van af. Al is het een kinder-driewielertje.
Een soort ere-code.
Geen idee, "not my piece of cake" verder.

Het kennisje was niet "vrij", het contact verwaterde snel in het jaar daarna.
#18965
1982: Keerpunt.

Ik had mijn vrouw leren kennen. Zij was collega maar werkte op andere lijnen dan ik, we zagen elkaar af en toe in Amsterdam op het kantoor waar we ons geld moesten afdragen.
Ik ging bij haar wonen in Amsterdam in Oud West.
ZIj woonde daar toen net een paar maanden, daarvoor in Aalsmeer.

In December waren we drie maanden bij elkaar, en besloten we onze eerste reis samen te gaan maken. We werkten allebei 5 jaar bij Wagon Lits, en hadden recht op onze eerste jaarlijkse vrije treinreis in Europa.
ZIj was een keer in London geweest, verder nooit in Engeland .
Geen idee. "Is het er leuk ?"
Groot Brittanie werd het.

Onze vrije reis lieten we uitschrijven tot Thurso in Schotland. Op die manier konden we via London>Euston>Carlisle>Glasgow omhoog, en via Edinburgh>York>London omlaag.

De ferry Hoek van Holland was inclusief. Er was toen nog 1'e en 2'e klas op de boot.
Voor een paar tientjes hadden we een 1'e klas hut, en toegang tot het luxe gedeelte van de boot.
Wat een verschil met mijn eerste reizen !
De bedoeling was om in een keer door te gaan naar Perth, om vanaf daar omlaag te gaan zakken in 10 dagen tijd.

Perth hebben we gehaald, maar vraag niet hoe.
Elke trein die we hadden ging kapot.
Met uren vertraging kwamen we 's avonds om 9 uur in Perth aan.
De trein van Glasgow naar Perth was zo'n lekker donker boemeltje, waar je de deur open moest doen met de handle aan de buitenkant.
Die wagons rijden nog steeds hier en daar. Als de trein stopt zie je alle ramen in de deuren omlaag gaan om de deur te openen.

Het regende hard. Tegenover het station was gelukkig een hotel waar we direkt in konden.
Het stuk Glasgow-Perth, inclusief de nacht, is voor mijn vrouw een blanco stuk, ze was finaal kapot.
De andere dag naar Inverness, waar we heerlijk rond gelopen hebben.

Ik had mijn vrouw lekker gemaakt met die gezellige B&B's overal.
Met goede moed zijn we dus de eerste beste B&B in gegaan.
Buiten vroor het, binnen ook.
Een gigantische kamer met een klein kacheltje waar een muntje in moest.
Met of zonder muntjes, het ding bleef ijskoud.

De lakens waren de meest synthetische nylon-lakens die we ooit gezien en gevoeld hadden.
Als je er in stapte gleed je bij wijze van spreken direct door naar de andere kant.

's Ochtends bij het ontbijt waren wat tafels bezet met werklui.
Iedereen kreeg z'n full English breakfast. Wij kregen twee toastjes met boter en jam, terwijl nergens een melding stond van eventuele keuzes.
Ik meldde het bij de landlord, ( We hebben nooit een vrouw ergens gezien ).
"They have a special arrangement" was het antwoord.
Ik heb toen in nette bewoordingen duidelijk gemaakt dat wij gewoon voor de gek gehouden werden en niet langer zouden blijven.
We hebben nog een nacht ergens anders geslapen in Inverness.
Dit is de enige slechte ervaring die we ooit gehad hebben met B&B.

Daarna naar Edinburgh, en daar hadden we weer meer geluk.
Een van de meest luxe hotels aan Princess Street had een off-season aanbieding. Voor slechts 19 pond per nacht konden we daar slapen in het weekend.
Prachtig vriesweer, kraakheldere lucht, we hebben daar drie dagen door gebracht.
Omlaag naar York voor twee dagen, daarna een paar dagen naar London, en weer naar huis.

In alle lange afstandstreinen hebben we erg lekker en gezellig gegeten.
Ik werkte toen zelf in de Europese treinen in de restaurant-wagens.
Onze kwaliteit en service was zeker niet slecht, maar de Engelse treinen waren beter.
"You want some more potato's ? You want some more gravy ?"

Zoals Glenn Miller al in Chatanooga Choo Choo zong:" Lunching in the diner, nothing can be finer !".
In een rijdende trein aan een gedekte tafel zitten met leuk gezelschap, goed eten en uitzicht naar buiten: Daar kan echt geen vliegtuig tegen op !

Terug naar huis...
In de nacht dat we terug gingen stormde het erg.
Er is in die nacht een vrachtboot gekapseisd in de haven van Harwich hoorden we een dag later.
Om zeeziekte tegen te gaan moet je eten hadden we vaker gehoord.

Wederom naar het restaurant met bediening.
De tafels werden afgeruimd, omdat alles er af bleef schuiven.
Omdat tegen te gaan moet je je tafellaken kletsnat maken.
We hadden de complete groep kelners ter beschikking, we waren echt de enigen die kwamen eten.
Ze hadden er echt zin in, we hebben veel lol met ze gehad.
Heerlijk gegeten met een flesje wijn erbij, aan een kletsnatte tafel.

Mijn vrouw was helemaal om, en verliefd geworden op dat gekke land aan de andere kant van de Noordzee.
"Two rambling rovers" :)

In de avond is er altijd nog even een uurtje over […]

Emma dvd

De dvd heb ik aangeschaft en deze is geweldig. Dit[…]

Social Media Campaign

Misschien worden je wensen vervuld: https://www.ja[…]

Waar draait EMMA.?

"Emma" draait in Pathé Tuschinski[…]

Bezoek JaneAusten.nl voor het laatste nieuws!