EMMA.

27 februari in de bioscoop. Praat mee!

Alles over onze vakanties, met veel goede reistips!
#13004
Henk schreef:Ik ben meestal iets akoestischer ingesteld dan de mensen waar ik mee ben.
Opgegroeid in Dordrecht, met het geluid van de "Grote Kerk", dat over de hele stad reikt.
De "Onze Lieve Vrouwe Kerk" is het kenmerk in de Dordtse skyline sinds eeuwen.
Hoewel ik niet kerkelijk ben, mis ik nog af en toe het bespelen van het carillion en het wisselluiden.
Toevallig, ik zit in Dordt op school! :)
#13013
Sebazzel schreef: Toevallig, ik zit in Dordt op school! :)
Ik heb een zus in Dordrecht, een zus in Numansdorp en een zus in Zwijndrecht :)
( Muziekinstrumenten-buurt )

Ik kom nog ongeveer twee of drie keer per jaar die kant op.
#13014
Ik woon persoonlijk ook in Zwijndrecht (maar wil er heel graag weg..)
#13138
Karin schreef:Ik ken nog een hele gezellige Fiat garage in Halifax.
Over garages gesproken !
In begin jaren '90 had de Stena een aparte vrachtboot alleen voor vrachtwagens en auto's met caravan.
Die hebben we een paar keer gebruikt. Elk jaar was de dienstregeling anders.
In 1993 kwam je aan om 3.00 uur in de ochtend.

We hadden al koel-problemen gehad bij Leiden, op weg naar Hoek van Holland, de Wegenwacht had het opgelost.
Helaas, bij Colchester ging de thermometer in het rood, en stond de motor te koken.
Vlakbij een 24-uur pompstation, we konden gelukkig de Engelse wegenwacht , ( de AA), bellen, die binnen een half uur ter plekke was.
Radiator gevuld met water en door de AA naar een garage aan de buitenkant van Colchester geleid.
( Op de A12 richting London zie je een hoger gedeelte van Colchester, daar was het. Dat gebied heet het "Tyler-gedeelte" )

Daar stonden we op een grindveld met autowrakken, in een straat met enkele dichtgetimmerde huizen. Erg "shabby".
In gedachten zagen we elke 5 minuten een junkie langskomen, in werkelijkheid hebben we er geen een gezien.
Geen oog dicht gedaan tot 8.30, toen de garage openging.
Die moesten een radiator bestellen, en de "kop uitvlakken".
We moesten een hotel, toevallig in de zelfde straat, gaan boeken voor twee nachten.
( Dat gedeelte kregen we terug van de reisverzekering later )
Voordat we dat wisten hadden we honger. We hadden niets in de caravan, zelfs niet voor nood.
Onze gewoonte is om ter plekke ons eten te kopen, waar we ook zijn.

Het was me opgevallen dat er erg veel vrachtwagens langs kwamen en stopten een stuk verderop.
Ik ben gaan kijken, er bleek een piepklein bakkerijtje te zijn. Toonbank van een meter, meer niet.
Maar....deze bakker maakte broodjes bacon en ei zoals we ze nooit meer ergens anders gegeten hebben, zelfs niet in de UK.
Ook had hij een broodje met een soort tomatensaus, zoals ik nog nooit tomatensaus gegeten had.
Erg dik en smaakvol.

Het hotel was een Best Western Hotel, we kregen een aparte kamer voor onze zoon, omdat het rustig was.
Deuren tussen die kamers konden open, dus we hadden twee grote bedden, twee badkamers, twee televisies etc.
Slecht begin werd goed begin, en Colchester is een leuke stad om te bezoeken.

Deze reparatie in Engeland was in de periode dat de pond heel laag stond, we betaalden bijna de helft van wat deze onvermijdelijke reparatie in Nederland gekost had.

ps: De Engelse Wegenwacht is net zo goed als de Nederlandse !
#13140
Dit is mijn eerste echte vrije weekend sinds half December. Een verfrissend terrasbezoek op het mooiste plekje van Volendam, bij "Cathrien" in het zonnetje, was erg goed te doen.
"I am in the mood", maar als ik het forum overbelast met mijn berichten hier geven jullie maar een seintje ! 8)

Hawick is een klein plaatsje op de grens Engeland-Schotland.
"Phil" is een oude man in de Canadese familie.
"The odd person", afkomstig van Nova Scotia. Analfabeet maar altijd aan het werk en een hart van goud. Met behoorlijk wat oud-Schots bloed in z'n aderen, zoals veel mensen daar aan de Oost-kust.
Wat heeft Hawick met Phil te maken ?

We hadden een rit achter de rug van Pitlochry in de Central Highlands naar Hawick.
Een van de mooiste langere ritten die we gemaakt hebben in de UK.
Northumbria is een ondergewaardeerd gedeelte van de UK, met prachtige heuvelgdeeltes, meren en wijdse uitzichten over de velden.

In Hawick vonden we een kleine camping voor een nacht.
Nog een andere caravan op het veld, en een gedeelte voor stalling van caravans.
De campinghouder leek sprekend op onze Phil, en werd door ons ook zo genoemd daarna.

Er gingen al een aantal dingen mis bij het inschrijven in het register.
Niets aan de hand...
We hadden eten aan boord, alleen geen melk meer.
Phil had wel melk te koop vanuit een kleine koelkast in z'n winkeltje.
Bij het openen van de deur, door Phil, vielen er twee kleine pakken yoghurt uit, kapot op de vloer.
Niet onze schuld natuurlijk...
Ik ging douchen met m'n zoon, maar kreeg de deur van het gebouwtje niet open.
Phil was behulpzaam genoeg om mij het gebruik uit te leggen van een eenvoudige klink aan de deur, die zelfs een blinde nog gevonden had.
Ik niet...
De camping liep vol met doortrekkers met kleine tentjes.
In de enige caravan kwamen we aan de praat met een echtpaar uit Newcastle.
Erg leuke mensen, zij hadden wat bier en chips, wij hadden wat wijn en kaas, erg gezellig.
Ook voor Phil...
We hadden hem niet nodig.

's Ochtends wilden we vertrekken.
Ik moest een heel korte draai maken tegen een heuvel op, om weg te kunnen rijden door de slagboom.
Die draai kon ik niet maken zonder geopende slagboom.
Ik zag een hangslot hangen, waardoor ik dacht dat de slagboom op slot zat.
Phil is behulpzaam meegelopen helemaal vanaf de receptie, om te laten zien hoe zelfs onze jonge zoon die slagboom had kunnen openen met een vinger.
Had ik niet gezien...

Ik kon Phil nog net zien door m'n linkerspiegel, hij stond ons na te kijken met een zorgelijk gezicht.
Was niet echt nodig, daarna ging alles weer goed...
#13511
Ik heb net een verhaal van Edit Wharton zitten lezen op mijn werk. Een ghost-story dat zich afspeelt in een oud huis in de buurt van Lyne, Kent.
Niet echt horror, meer een recht-toe recht-aan vertelling van vreemde dingen die gebeuren, met humor en luchtigheid gemengd. Maar dit topic gaat over belevenissen in de UK.
Edith was Amerikaans, en bekijkt Engeland als dat kleine land met al z'n counties en kleine afgezonderde gemeenschappen; waar elk kasteel, huis, cottage en dergelijke pand een geheim in zich koestert.

UK en spoken gaan vaak samen. Is dat omdat Engels al lang wereld's voertaal is, waardoor verhalen zich verspreid hebben door de jaren heen, via alle media ?
Tenslotte zijn in andere landen ook wel spookverhalen te vinden.
En toch...

Wij zijn zo nuchter als wat, en zijn niet bijgelovig. Maar sinds jaren geleden de knoflook in huis op was, en de enige persoon die we niet wilden zien uitgerekend toen voor de deur stond, is er altijd knoflook in huis.
We gebruiken het ook veel, dat scheelt.

Toen ik mijn vrouw jaren geleden vertelde over de legende van de "hairy hands" by Two Bridges in Dartmoor, was ze blij dat ik dat vertelde nadat we het bruggetje over waren, niet ervoor.

Is de UK, of Ierland, spookachtig ?
Ik heb wel eens een verklaring gelezen, die het magnetische veld daar als oorzaak van zag.
Er zit veel ijzer en andere metalen in de grond in de UK. Het schijnt een wat zwaarder veld te hebben dan de rest van het continent.
Personen die toch al wat gevoeliger zijn voor indrukken, zouden hier sterk door beinvloed kunnen worden.

Jane Austen's verhalen bevatten geen magische elementen. Misschien vonden alle eventuele magische dingen een plek in het Anglicaanse geloof, of werden daar door buiten gesloten ?
Het "Keltische " gebeurde toch bijna alleen Downstairs, niet Upstairs.

Hebben we zelf bijzondere dingen op dat gebied meegemaakt in de UK ?
Niet echt.
Maar we hebben diverse malen gekampeerd op een camping bij Ashburton. ( 10 km landinwaarts vanaf Torquay ). River Dart Country-park, nog steeds de allermooiste camping die we kennen
Beheerd door de National Trust, met respect voor het landschap.
Vanaf de camping direct links gaat het omhoog met een helling van 25 %.
Daar vandaan kun je diverse kanten op door het Dartmoor gebied.
Mooi als het hele gebied is, inclusief de camping, het heeft iets "spooky".

Toen we 's ochtends een keer klaar waren met ontbijt, in het zonnetje, wilde onze zoon naar het douchegebouw. Dat kon over het veld, of afsteken door het bos. Als je dat deed, zag en hoorde je niets meer van de camping vlakbij.
Hij liep er net in, en ik liep stil acher hem aan. Halverwege gaf ik een harde brul: Nog nooit heb ik mijn zoon zo hard zien lopen. Hij kon er zelf om lachen toen hij terug kwam, het heeft onze vader/zoon relatie niet diep beschadigd.
Twee jaar geleden hen ik de Hound of the Baskervilles weer gelezen van A.C Doyle. Dat heeft me toch met wat meer vragen gelaten dan de eerste keer dat ik die gelezen heb.
Die hond in Dartmoor...
-----------
"Hairy hands" : Het boekje waar deze legende in staat heb ik in 1997 gekocht, in Devon.
Het vertelt dat er na 1945 ongeveer 246 processen -verbaal bij de politie zijn, waar de mensen hetzelfde verhaal vertellen: Wanneer ze Two Bridges naderden, werd het opeens koud in de auto.
Ze voelden alsof er twee harige handen aan hun armen trokken, waardoor ze de berm in gestuurd werden.
#13519
Henk schreef:
Jane Austen's verhalen bevatten geen magische elementen. Misschien vonden alle eventuele magische dingen een plek in het Anglicaanse geloof, of werden daar door buiten gesloten ?
Het "Keltische " gebeurde toch bijna alleen Downstairs, niet Upstairs.
Dat komt omdat Austen geen schrijfster was van Gothic novels, die in haar tijd wel bekend waren. Ze las ze wel, en genoot er ook wel van, maar zette zich er met haar boeken wel tegen af.
#13520
Sebazzel schreef:
Henk schreef:
Jane Austen's verhalen bevatten geen magische elementen. Misschien vonden alle eventuele magische dingen een plek in het Anglicaanse geloof, of werden daar door buiten gesloten ?
Het "Keltische " gebeurde toch bijna alleen Downstairs, niet Upstairs.
Dat komt omdat Austen geen schrijfster was van Gothic novels, die in haar tijd wel bekend waren. Ze las ze wel, en genoot er ook wel van, maar zette zich er met haar boeken wel tegen af.
Bedankt !
#13596
Waar ik de eerst volgende keer in London perse naar toe wil:

Een van de Canadese Anne-forumers is 3 jaar geleden bij ons geweest voor een week.
In Europe vanwege haar architectuur-studie, die ze vorig jaar met succes afgerond heeft.
Het klikte onmiddelijk tussen haar en mijn vrouw, wat natuurlijk een voorwaarde is om het leuk te laten blijven.
Daarna hebben we haar nog twee keer ontmoet in London tijdens korte tripjes.

Zij is een diepgraver. Vanwege haar studie, maar ook vanwege haar belangstelling had ze delen van London in kaart gebracht, zoals dat er in de Romeinse tijd uitgezien moet hebben.
Compleet met bruggetjes en wachttorens langs de Fleet-river.

Wat erg bijzonder was, was haar verhaal over de legendes rond de Old St. Pancras church.
We zijn daar nog niet geweest zelf.
Ik heb zelf die route van Euston naar King's Cross een jaar gelopen, op de Euston Road, om naar m'n werk te gaan, in het verleden.
Het oude St Pancras was toch al een prachtig station, waar vandaan de Midlands bediend werden.

Nu is het het St.Pancras/King's Cross station, het grootste en drukste station van Europa.
Achter deze gebouwen bevind zich de Old St. Pancras church.
Het gebouwtje zelf is niet zo oud, maar het altaar-steen in de kerk is van rond de 4e eeuw.
Op deze plek is altijd een kerk geweest, vanaf het moment dat de eerste Christenen in Engeland aankwamen.
In die hoedanigheid is het waarschijnlijk de allereerste Christelijke kerk ter wereld.

Onze bevriende forumer had ook wat legendes rond die plek gevonden, die verband houden met de Holy Grail. Ik heb die op het internet nog niet kunnen vinden tot nu toe.
Wel vind ik het interessant dat Harry Potter uitgerekend op King's Cross vanaf platform 9/3/4 vertrekt.
Hoewel ik niet kerkelijk ben, hebben dit soort plekken een grote aantrekkings-kracht op mij.

Dit is een foto met Anne en Gilbert verwerkt in een foto van de Old St Pancras Church, vanwege een fanfic vorig jaar.

Afbeelding

( Taken from London Walks: In Old St Pancras burial ground close by you will find the ‘Hardy Tree’, which was planted by Thomas Hardy (1840–1928) when, prior to becoming a novelist, he was studying architecture in London. Hardy was given the task of clearing the graves from Old St Pancras Churchyard during the construction of the Midland Railway in the 1860s.
This ash tree that he planted on a domed mound of tombstones has now grown to maturity, and memorials cluster around its trunk or protrude from its roots – a bizarre, though curious sight. )

Afbeelding
#13598
@ Henk.... ontzettend leuke verhalen van jou.
Ik lees ze iedere keer met veel plezier.
Het is zo'n beetje als een column waar ik iedere keer naar uit kijk.


Afbeelding

In de avond is er altijd nog even een uurtje over […]

Emma dvd

De dvd heb ik aangeschaft en deze is geweldig. Dit[…]

Social Media Campaign

Misschien worden je wensen vervuld: https://www.ja[…]

Waar draait EMMA.?

"Emma" draait in Pathé Tuschinski[…]

Bezoek JaneAusten.nl voor het laatste nieuws!