EMMA.

27 februari in de bioscoop. Praat mee!

Over Jane Austen zijn ontelbaar veel biografieën geschreven. Daarnaast zijn ook veel boeken gebaseerd op een verhaal van Jane Austen of zijn schrijvers op een andere manier creatief met haar werk aan de haal gegaan. Hier kun je meepraten over die boeken.
#688
LEES DIT EERST!!! Als je de serie Fitzwilliam Darcy, Gentleman van Pamela Aidan nog niet hebt gelezen, lees dan hier niet verder. Er is een onderwerp met algemene info over de serie: http://www.janeausten.nl/forum/viewtopic.php?f=20&t=42
Dit onderwerp is voor iedereen die de boeken gelezen heeft en het over de inhoud wil hebben. Dus let op: SPOILERS! (Aanvulling van Karenlee: Neem het van ons aan, je zal ZO'N spijt hebben als je alles over deze boeken weet voordat je ze zelf heb gelezen!)
EINDE WAARSCHUWING ;)
#691
Serieus. Ik heb deze boeken zo snel achter elkaar gelezen dat ik bijna weer opnieuw kan beginnen, te snel gelezen dus :P
Wat ik bijzonder goed gedaan vind van deze schrijfster is dat ik nooit iets had van: "Hé, dit klopt niet, die zou hij of zij nooit zo zeggen of doen", terwijl het eigenlijk 200 jaar oude personages zijn!
Het is geweldig leuk om te lezen hoe Darcy's karakter uitgewerkt wordt. Je zit zomaar opeens in zijn hoofd en kijkt met hem mee naar 'an assembly such as this'. En heel automatisch ga je mee in zijn gedachtegang over mensen die vér beneden zijn stand staan etc.
Zijn vriendschap met Bingley wordt ook interessant, Darcy is eigenlijk meer een mentor/coach lijkt het wel. Ik snap alleen niet precies hoe dat nou zit.. is Bingley nou nog maar pas een rijk man dat Darcy hem introduceert en hem helpt een plekje te verwerven in de Society? Aan de andere kant waardeert Darcy hem wel heel erg gewoon als vriend, en ik vind het aan het einde als Darcy bekent dat hij Bingley en Jane gescheiden van elkaar heeft zo ontroerend dat zo'n rottige situatie ze juist dichter bij elkaar brengt dan dat het hen uit elkaar drijft. Dat wist je natuurlijk ook al wel uit P&P zelf, maar hier komt het veel dichterbij. Trouwens apart hoe dat hele gedoe met Bingley en Jane aan Darcy's geweten knaagt. Je denkt als je P&P leest dat het gewoon een volkomen rationele beslissing is (wat het ook is) maar dat het Darcy verder niks doet. Terwijl het in deze hele trilogie constant terugkomt waarin je merkt hoe ongemakkelijk Darcy zich erdoor voelt. Hoe grappig Caroline zich dan ook telkens gedraagt, echt zo stiekem, in zijn oor fluisteren, quasi-geheime briefjes etc.
Wat ik ook leuk vond is dat Darcy echt een ochtendmens is, en er zo lekker veel op uittrekt met Nelson, en hoe hij met zijn paard omgaat, echt wel tof. En natuurlijk master Trafalgar (of monster :P) is ook lachen. Het zijn van die kleine dingen die toch iets zeggen over Darcy's karakter.
De relatie tussen Fletcher en Darcy is inderdaad geweldig (zoals wel eerder gezegd dacht ik!) Wat is Fletcher geniaal! Die dassencompetitie, om je te bescheuren :P en Darcy die dan kwaad is omdat ie zo in de belangstelling staat maar tegelijkertijd trots is op zijn valet (hoe vertaal je dat btw goed? lakei? huisknecht? dienaar?) En dan dat gesprek over wat Darcy aantrekt op het bal dat Bingley houdt... Fletcher die uiteindelijk zijn zin krijgt, heel sneaky :P Fletcher die behulpzaam wil zijn en Darcy's gejatte boekenlegger weer in zijn jaszak stopt, haha! (ha, drie keer raden trouwens wat ik altijd als boekenlegger gebruik (A))

Zo.. dit is even wat me nu te binnenschoot.. er val nog veeeeel meer te zeggen, over Georgiana, over Dy, over Darcy's verliefdheid, over Colonel Fitzwilliam (oh, heerlijk die scene in de kerk :D) over al die dames op Norwycke... en Darcy's geleidelijke verandering in gedrag en hoe hij zichzelf ziet is misschien wel de rode draad in het verhaal. Deze boeken, echt TOP :D
#692
Zieoendjen schreef:Serieus. Ik heb deze boeken zo snel achter elkaar gelezen dat ik bijna weer opnieuw kan beginnen, te snel gelezen dus :P
Ik moet je wat bekennen... ik ben ze ook alweer opnieuw aan het lezen :lol: ze zijn verslavend!! ;)
Zieoendjen schreef:Ik snap alleen niet precies hoe dat nou zit.. is Bingley nou nog maar pas een rijk man dat Darcy hem introduceert en hem helpt een plekje te verwerven in de Society?
Ja, zijn vader is "recent" overleden (hoe recent weten we niet) en Bingley heeft 100.000 Engelse Ponden geerfd. En omdat zijn vader zijn rijkdom via de handel had verkregen zijn de Bingleys dus nooit in "Society" geintroduceerd, want dat was alleen voor de "oude rijken", dus de rijken die hun geld EN status door erfenis hadden verkregen. Het werd pas later gebruikelijk om ook de "nouveau riche" (de nieuwe rijken dus) in Society toe te laten, maar die werden nog wel lang met de neus aangekeken. Er is gelukkig wel e.e.a. veranderd sindsdien ;)
#708
Karin en ik hebben al de nodige pm's uitgewisseld omdat ik zo graag het boek met haar wilde bespreken zonder het te verpesten voor anderen. Heel fijn dat er zo snel nog wat fans bij zijn gekomen, en nog fijner dat wij het hier het verhaal helemaal uit de doeken kunnen doen. Karin, ik heb maar een opmerking over jouw eerste post in dit thread. Na "Dus let op: SPOILERS!", zou ik toevoegen: "En neem het van ons on - je zal ZO'N spijt hebben als je alles over deze boeken weet voordat je ze zelf heb gelezen!"

Is iedereen hier het niet mee eens? Zou jij het niet zonde hebben gevonden om eerst uitgebried over de details van FW:G te horen voordat je de boeken zelf had gelezen?

Zieoendjen, wat Jet schrijft over de mentor/coach relatie van Darcy/Bingley klopt als een bus. Tijdens het leven van Austen vonden er grote sociale verschuivingen in engeland plaats. Bepaalde rigide lijnen tussen de nobility, gentry en trade ('and never shall they meet'!) begon te vervagen. Het 'aristocracy' - die voor die tijd op een uber-heilige hoogte zat - begon terrein te verliezen tegenover het nieuwe gevoel van 'meritocracy' - waarin het 'bloed' waar je vandaan kwam minder belangrijk was dan wat je van jezelf maakte en wat je met je leven deed. Dit zag Austen vast met goedkeurend ogen aan. Ze heeft haar afkeer tegen de verwende, doeloos en amorele uitspattingen van de nobility vaker eens sarcastisch besproken in haar brieven. En haar broers in de Navy zijn uiteindelijk zeer hoog geklommen in de nieuwe meritocracy concept.

Maar dat is wat ik zo knap vindt aan Aiden - dat ze dat daarin gewerkt heeft, samen met veel andere sociale veranderingen die Austen niet expliciet noemde in de "two inches of ivory" van haar verhalen. Bingley is hier vast een voorbeeld van de meritocracy. Zijn voorvaders waren in 'trade', maar door ijverig, eerlijke handel te doen (net zoals Uncle Gardiner), waren ze zo welvarend geworden dat hij nu in staat is om een familie huis op het platteland te kopen - een van de 'must haves' om als een 'echte' gentleman en iemand van stand beschouwd te worden.

Aiden beschrijft het begin van hun vriendschap op de universiteit zo: Charles was "the object of several cruel jokes among the more sophisticated young gentlemen in Town" which brought him to Darcy's attention. "Unwillingly privy to the planning of one such humiliation..., he had heard enough to disgust him and form the resolve to seek out the unfortunate youth and warn him away from those he had thought his friends. To Darcys surprise, what had started as Christian duty became a satisfying friendship. Charles had come far since his first visit to Town, but there were still moments, like the present (de Assembly in Meryton), when Darcy despaired of ever cultivating in him a proper reserve."

Dit spreekt bookdelen over hun allebei. Charles is erg aardig, vriendelijk en enthousiast, maar een beetje onnozel. Hij is helemaal niet opgewassen tegen de manieren en spelletjes van de ton. Het laat ook zien dat Darcy, hoewel hij verwelkomd wordt in dat wereld, het met argwaan bekijkt - hij heeft geen respect voor hun waarden en hoe ze leven. Hij is integer genoeg om Charles onder zijn hoede te nemen. Maar toch blijft hij bepaalde dingen beoordelen tegen 'hun' meetlap. Hij is niet zeker genoeg van zichzelf om, bijvoorbeeld, een vrouw te nemen die hun goedkeuring niet zou doorstaan. Voor mij, is FW:G de worsteling van Darcy om z'n eigen meetlap te formuleren en de moed te verzamelen om dat te volgen. Elizabeth is de magneet waarmee hij eindelijk zijn compas op 'true north' kan zetten. In zeiltermen noemen ze dat 'dead reckoning' - een manier waarop je recht op je uiteindelijke doel af kan gaan.

Nou, ik heb nog heel wat te zeggen over deze boeken, maar ik ben net terug uit Florida en heb ontzettend jet lag. Dus ik laat mijn eerste opemerkingen hierbij en kom - zo niet vanavond dan later - met anderen.
Laatst gewijzigd door Karenlee op 03 apr 2011 21:49, 2 keer totaal gewijzigd.
#709
Oke - nu kom ik meteen met anderen. Ik vind het ook heerlijk, net als Zieoendjen, om zo'n heldere beeld van Darcy als persoon te krijgen. Hij is een ochtendmens. Hij houdt van rust als hij opstaat, en om routine en discipline om hem heen. Het klinkt misschien een beetje saai, maar Aiden heeft ook de nodige humor in zijn personage gewerkt. Wat denk je van, "My apologies, but you have been seriously misled," Darcy replied, his lower lip twitched slightly but he did not cease his sober regard of his host. "The hound is but young and still in need of much training. I regret to say that the Italian style is quite beyond its capabilities, but as the hound insists on putting garlic in everything, your informant's mistake is understandable."

Denk je niet dat Elizabeth in een deuk zou liggen als ze dat had gehoord?
Laatst gewijzigd door Karenlee op 03 apr 2011 21:51, 1 keer totaal gewijzigd.
#729
@ Karenlee: Die is inderdaad leuk! Ik moest hier ook zo om lachen, dit is nog helemaal aan het begin als Bingley en Darcy naar Lucas Lodge gaan:
'"Your carriage, Bingley. Do you wish to leave--"
"Immediately, Darcy. What good fortune, not a sister in sight. Hurry, man!" With a conspiratorial grin, Darcy quickly shrugged into his greatcoat and grabbed his hat and gloves. Bingley raced down the stairs and leapt into the carriage with Darcy on his heels.'
Ik zie het zó voor me, als kleine kinderen die zich verstoppen voor hun moeder :P
Mooi woord, conspiratorial: samenzweerderig 8-)

Aan het begin zie je trouwens dat Darcy het wel best vindt dat mensen hem als trots zien. Dit citaat bijvoorbeeld: 'When he had first entered Society, his natural reserve had earned him a reputation as proud, and in those earlier days, he had allowed this to serve as a shield. Lately, according to Bingley, it had become transformed into armor. Shield or armor, it was not serving him well now.'
Hij kan zijn trots dus mooi als excuus gebruiken om niet met mensen onder zijn stand te praten.
#758
“Hij kan zijn trots dus mooi als excuus gebruiken om niet met mensen onder zijn stand te praten.”

Daar heb ik nooit bij stilgestaan, maar je hebt gelijk. En eigenlijk heeft dat niet alleen te maken met mensen onder zijn stand – hij is gewoon niet comfortabel met mensen in het algemeen die hij niet kent, vooral als er veel zijn in een groot gezelschap. Hij legt het zelf uit als Elizabeth achter de piano zit bij zijn tante, “I certainly have not the talent which some people possess of conversing easily with those I have never seen before. I cannot catch their tone of conversation, or appear interested in their concerns, as I often see done.'' Dat reserve is eigenlijk een soort sociale verlegenheid/onzekerheid dat hij eens begon te verbergen met een trotse houding. En over de jaren heen, heeft de een de andere versterkt in een vicieuze cirkel. Hoe trotser hij overkomt, hoe minder hij met mensen hoeft te praten, waardoor de zin en de kansen om dat te doen – of “te oefenen” – zoals Elizabeth aanbeveelt – ook zijn blijven slinken.

De rode draad door FW:G is, vind ik, eigenlijk de ‘opening up’ van Darcy – tegenover zichzelf, tegenover Dy, tegenover Georgiana – eigenlijk tegenover zijn medemens in het algemeen – allemaal geinspireerd door Elizabeth. Ik vond het moment prachtig waar hij dat doorhad (na de beruchte kroegavond met Dy), en zelfbewust koos – al zou hij haar nooit meer in leven zien – om voortaan zijn leven te leiden op een manier dat Elizabeth Bennet zou goedkeuren. Het wordt allemaal mooi samengevat in een van mijn favoriete stukken uit de hele series:

“He had been the recipient, he now gratefully acknowledged, of a rare and precious gift. In demanding the hand of a woman he neither understood nor was capable of knowing, he had instead received from her the chance to see himself and the opportunity to become a better man. And he had changed. He knew he had. He knew that he was not that man stalking angrily back to his chambers in Rosings Hall. What had happened to him in those intervening months? He was not sure; he could offer no complete explanation, but the man who had opened Rosings’ doors, already preparing to write an angry letter, was a stranger, a man who had been walking through his entire life asleep. But now, he had awoken.

Some things, such as his more equitable relationship with Bingley, had changed quickly. Others, Darcy had to admit, had come more slowly. Some had been painful – the honest inventorying of his offenses tallied an alarming list – while others had furnished his life with new purposes and pleasures. The result had been that the world had become a much more interesting place, filled with fellow travelers whose joys and sorrows he no longer disdained to know and whose shortcomings he was far more inclined to overlook. He knew that he would never be one of that hearty sort who immediately attracted the interest and goodwill of all he met, but no longer would he allow himself to stand aloof, even among strangers. He would accommodate, he would seek to set at ease rather than silently demand to be pleased. It was difficult at times, but a newborn compassion joined with determined practice made surmounting his reserve easier. One day, he hoped, it would be part of his nature.”

*pakt zakdoek, snuit neus*
#759
Karenlee schreef:“Dat reserve is eigenlijk een soort sociale verlegenheid/onzekerheid dat hij eens begon te verbergen met een trotse houding. En over de jaren heen, heeft de een de andere versterkt in een vicieuze cirkel. Hoe trotser hij overkomt, hoe minder hij met mensen hoeft te praten, waardoor de zin en de kansen om dat te doen – of “te oefenen” – zoals Elizabeth aanbeveelt – ook zijn blijven slinken.
Van deze serie boeken vind ik het nog het mooist om te zien wat voor een goed mens Darcy eigenlijk is, maar dat hij zich inderdaad verschuilt achter zijn trots. Die eigenlijk verlegenheid is, maar op een onhandige manier een ander jasje heeft gekregen en waardoor hij mensen van zich vervreemdt en heeft vervreemd. Het inkijkje in Darcy's manier van denken maakt dit heel erg goed duidelijk, waardoor je al zijn handelingen veel beter gaat plaatsen. En je van hem gaat houden natuurlijk (als we dat al niet deden ;))
#766
Inderdaad – zijn zorg voor zijn zus, zijn plichtsbesef en hoe hij omgaat met de mensen die hij wel vertrouwt laat zien dat het echt een goede man is. En Aidan laat ook de ‘mechanisme’ achter die trots op een heel goed manier zien. Als ze de momenten beschrijft waar Darcy geconfronteerd wordt met zo’n gehate sociale situatie, of zijn reactie op bepaalde opmerkingen van – vooral – Elizabeth (“tease him, laugh at him…”), komen zijn gevoelens soms heel dicht in de buurt van - paniek! Het is grappig, maar ook tegelijkertijd ontroerend. Je hebt echt medelijden met de moiete die hij er mee heeft. Zijn innerlijke monoloog de dag van de Netherfield ball, als hij (zowel angstig als gefrustreerd) probeert te formuleren hoe hij zijn excuses aan Lizzy kan bieden voor de ‘she’s not handsome enough to tempt me’ opmerking, is ronduit hilarisch.
#879
Zieoendjen schreef:Wat ik bijzonder goed gedaan vind van deze schrijfster is dat ik nooit iets had van: "Hé, dit klopt niet, die zou hij of zij nooit zo zeggen of doen".
Met zoveel nieuwe 'vriendinnen' die de boeken nu aan het lezen zijn kon ik het niet laten om ze opnieuw op te pakken. Net zoals P&P zelf, blijven ze boeien, al heb je ze tig keer gelezen. En ook net zoals in P&P, zijn er zo veel 'lagen' om van te genieten, en je blijft nieuwe dingen ontdekken. Op het oppervlak is het gewoon het heerlijke verhaal van 'de transformatie van Darcy', en de inzicht die je krijgt in z'n leven - zijn relaties met zijn zus, Bingley, andere vrienden, dieren, bediende - waardoor die man echt voor jou tot leven komt. Je ook krijgt de mooie details van het leven van zo'n vermogende iemand uit die tijd (ik smul er altijd van) maar in Darcy's geval is niet alleen de coachmen die altijd op je wachten, en chic soirees waar je uitgenodigd voor wordt, maar ook het keihard werken om een suces van jouw 'estate' te maken, en te zorgen voor de welvaart van de mensen die erbij horen. Ik vind het heerlijk dat Aidan zo'n punt maakt van hoe verantwoordelijk hij daarvoor voelt en hoe serieus hij dat neemt. Het geeft bewijs van wat voor man hij is.

Dan gooit Aidan nog een laagje bij, door fascinerende details van de sociale en politieke leven van die tijd die echt zijn gebeurd er in te werken. De 'Luddites' (die fel tegen de nieuwe machines waren die landbouw op dat moment moderniseerde), de neurotische Lady Caroline Lamb met haar schokkende jurk, haar minnaar Lord Byron (bij een andere feest - nadat hij het met haar uit heeft gemaakt - viel ze hem aan met een schaar, maar daar was Darcy misschien niet bij :P), het algemene ongenoegen met de losbandige levenswijze van de Regent, de introductie van de wals, de assasinatie van de Prime Minister, de Ierse nationalistisch opstand, de Panorama dat heel London versteld deed staan (Georgiana refereert er naar in een brief aan Darcy in Norwych - Dy heeft haar daar naar toe genomen :) ) - je krijgt zelfs de 'Beau' te zien! Fletcher kon, met recht, trots zijn als Brummel de Sfinx "met pensioen" liet gaan. Dat knoop moet wel zeer bijzonder zijn geweest! Kortom - het is een soort mini-geschiedenis met sommige van de belangrijkste figuren en momenten uit de Regency periode.

En als laatste 'laagje' - Aidan maakt gebruik van best wat woorden die je niet zo vaak tegenkom in hedendaagse literatuur. Er valt op dit moment maar een voorbeeld van binnenvallen - 'dulcet'. Het heeft te maken met een bepaalde qualiteit van een stem, maar er zijn best veel anderen. Woorden die niet zo vaak gebruikt worden, maar nog steeds onderdeel uitmaken van het rijkdom van de engelse taal. Daardoor krijg je - vooral als nederlandse lezer - ook iets extra mee uit deze boeken.

MAAR - met dit laatste lezing (en het is ondertussen mijn 5e or 6e) vaalt het mij voor het eerst op dat sommige dingen NIET KLOPPEN :shock:! Het heeft niets met de karakters of feiten te maken maar - zoals ze het in de filmwereld noemen - continuiteit. Haar editor is kennelijk niet zo alert/attent geweest. In het laatste boek, bijvoorbeeld, zijn de Bingley's net teruggekeerd uit Yorkshire, en ze vragen naar de verwachte 'showing' van de portrait van Georgiana. Zij vertelt dat Darcy heeft ingestemd dat het alleen aan familie en vriendinnen getoond zal worden. Dan, een aantal hoofdstukken verder, is er weer een scene me de Bingleys, waarin Caroline zegt hoe jammer ze het vindt dat ze niet op tijd terug waren uit Yorkshire om de 'showing' mee te maken, en vraagt of er veel publiek was. Dat - je moet toegeven -is gewoon slordig. Wanneer Cousin Fitzwilliam tegen Darcy zegt dat hij Elizabeth in de theater heeft gezien met haar oom, tante en Jane is ook zoiets. Dat moet plaats hebben gevonden aan het begin vaan haar pleziertocht met de Gardiners - hetzelfde waarin ze Darcy tegenkwam in de tuinen van Pemberley - maar dat tocht heeft toch geen drie maanden heeft geduurd (wat wel het geval moet zijn volgens de chronologie van Aidan).

Ach, ik ga me niet zo druk om maken. Ik heb al een email aan Aidan geschreven om die dingen aan te wijzen. Weet niet of ze dat op prijs stelt, maar ze kunnen het wellicht rechttrekken in toekomstige edities.

In de avond is er altijd nog even een uurtje over […]

Emma dvd

De dvd heb ik aangeschaft en deze is geweldig. Dit[…]

Social Media Campaign

Misschien worden je wensen vervuld: https://www.ja[…]

Waar draait EMMA.?

"Emma" draait in Pathé Tuschinski[…]

Bezoek JaneAusten.nl voor het laatste nieuws!